2011-11-25

Iterum de placenta Neapolitana, nostrae reipublicae holere novissimo.

Herimanus Cain

Postquam de placenta Neapolitana nuper scipsi, quippe quam senatus Americanus professus esset inter holera rite et iure numerandam, memini Herimanni Cain, morionis vel comoedi (saltem ut suspicatur) qui partem adhuc (mirum in modum) agit candidati Republicanae factionis et summum Americanorum reipublicae magistratum petentis.  Nam scurra iste praeerat popinis "Patrini" appellatis, quae placentam Neapolitanam praebent: itaque volui discere utrum Herimannus cum senatu consentiret, an placentarum Neapolitanarum artium doctus aliam quandam doctrinam praedicaret.  Itaque ad notissimum illam ephemeridem menstruam summarum rerum politicarum, GQ, versus inveni Herimanni Cain dialogum de placenta Neapolitana et rebus publicis:

Alannus Dives: Audivi tibi placere magnam vim carnis in placenta: hoccine est verum?

Herimannus Cain: Verum est.

Christophorus Paganus: Quid potes de hominis moribus colligere e genere placentae Neapolitanae quod ii maxime arridet?

Herimannus Cain: Credo ego virum, quo plures res superadditas in summa placenta ponendas poposcerit, eo magis esse virilem.

Christophorus Paganus: Cur hoc fit?

Herimannus Cain: Quia vir magis virilis non timet abundantiam.

Devinus Gordo: Spectatne hoc elogium tantummodo ad carnem?

Herimannus Cain: Vir virilis non vult holeribus obrutam! Istam enim placentam vocaverit muliebrem.

Quid igitur de his possumus nos colligere?

  1. Senatus est vox et tutor populi Americani.
  2. Senatus vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

Ergo America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.

  1. America vult discipulos placenta Neapolitana, quod sit holus, pasci.
  2. Vir viriles, secundum Herimannum Cain, nolunt placentas Neapolitans holeribus onustas.

Ergo consequitur e propositione cum assumptione coniuncta, ut aut America velit discipulos reddere muliebres, aut Herimannus Cain oderit Americam.  Potest autem fieri ut utraque huius syllogismi conclusio sit valida.

2011-11-20

De aqua et holeribus

Europaeorum docti homines et artis medicinae periti, post sedulas indagationes trium annorum, nuperrime monuerunt ne cives Europaei fallerentur a mendosis artificibus praeconiorum, qui callide voluissent dictitare aqua bibenda posse siccitatem corporis sanari. Sic igitur nostrae aetatis ingenio refutatus est Isidorus, qui, ut nunc monemur, falsissime scripsit:

Omnis autem curatio aut ex contrariis aut ex similibus adhibetur. Ex contrariis, ut frigidum calido, vel humido siccum; sicut et in homine superbia sanari non potest, nisi humilitate sanetur.

Dubio procul Isidorus mente concepit consilium aquae falsa hac doctrina prolata indoctis civibus vendendae: itaque gaudendum Europaeis est Bruxellis exstare qui gregi arceant omnes circumforeanos lupos, qui insalubrem atque contra siccitatem inefficacem aquam civibus venditarent in loco illius humoris quo corporis siccitas vere depellitur (cervisiae?).

Placenta Neapolitana
Placenta Neapolitana et fricta poma terrestria: holera aurea

Sed, ne Bruxellensium diligentiam laudem ad nostrorum Vasingtoniensium famae detrimentum neve notissimam Americanam prudentiam praetermittam, referendus est nuntius alter, quo certiores sumus Senatum nostrae Reipublicae summis viribus niti ut placenta Neapolitana inter holera in gymnasiis publicis ad prandium cocta numeretur neve fricta poma terrestria a discipulorum ferculis amoveantur. Nam Ronaldus Reagan praeses obliviosissimus, qui plurima alia consilia inivit (ἢ ἐνέπεσέ γε) quae antea inaudita nullum ingenium ausum erat excogitare, in hoc fere omnem aliam audaciam exsuperavit: quod conatus est condimentum Americanissimum 鮭汁 seu kôe-chiap vocatum (nam a Sinensibus primum est tam nomen quam ius inventum) pro holeribus tradere discipulis. Ex eo tempore haec doctrina Reaganensis sic crevit, ut novissima Senatus sententia modo coronaverit fere triginta annos per quos finitio holerum quoque crescebat et dilatabatur, cuius summa est hoc: placentam Neapolitanam esse holus. Nam si res aliter sese haberent, et gymnasia cogerentur holera viridia pueris praebere, ad pretium uniuscuiusque prandii adderentur quattuordecim centesimae partes dollaris, quod per quinque annos et per totam Rempublicam constaret fere septuagies millies centena millia dollarum (quod, mirum in modum, idem est ac pretium a Republica solvendum ut milites nostri per unum tantum mensem in Chaldaeis harenis moriantur).

Hoc igitur anno et hoc anni tempore gratiis agendis dicato meminerimus in nostris votis et Senatus Americani, qui placentam Neapolitanam inter holera, ut comam regiam inter sidera, posuerit; et Senatus Europaei, qui negaverit aquam esse siccitatis remedium. Nam sine Bruxellensibus Vasingtoniensibusque, nos qui numerus sumus et fruges consumere nati nesciremus nos salubriter pascere.

2011-11-05

De locutionem q.e. "πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;"

Cum nuper mentionem fecisset Petrus de dolis dulcibusque quae a pueris personatis poscuntur, ad mentem venit carmen illud quod populare vocatur, quod octavo in Deipnosophistarum Athenaeus laudvit cum nexum inter aves et πτωχοτροφία explicaret:

καὶ χελιδονίζειν δὲ καλεῖται παρὰ Ῥοδίοις ἀγερμός τις ἄλλος, περὶ οὗ φησι Θέογνις ἐν βʹ περὶ τῶν ἐν Ῥόδῳ θυσιῶν γράφων οὕτως· «εἶδος δέ τι τοῦ ἀγείρειν χελιδονίζειν Ῥόδιοι καλοῦσιν, ὃ γίνεται τῷ Βοηδρομιῶνι μηνί. χελιδονίζειν δὲ λέγεται διὰ τὸ εἰωθὸς ἐπιφωνεῖσθαι·

ἦλθ', ἦλθε χελιδὼν
καλὰς ὧρας ἄγουσα,
καλοὺς ἐνιαυτούς,
ἐπὶ γαστέρα λευκά,
ἐπὶ νῶτα μέλαινα.
παλάθαν σὺ προκύκλει
ἐκ πίονος οἴκου
οἴνου τε δέπαστρον
τυροῦ τε κάνυστρον.
καὶ πυρῶν1 ἁ χελιδὼν καὶ λεκιθίταν
οὐκ ἀπωθεῖται. πότερ' ἀπίωμες ἢ λαβώμεθα;
εἰ μέν τι δώσεις· εἰ δὲ μή, οὐκ ἐάσομεν,2
ἢ τὰν θύραν φέρωμες ἢ θοὐπέρθυρον
ἢ τὰν γυναῖκα τὰν ἔσω καθημέναν·3
μικρὰ μέν ἐστι, ῥᾳδίως νιν οἴσομες.
ἂν δὴ †φέρηις τι, μέγα δή τι† φέροις4
ἄνοιγ' ἄνοιγε τὰν θύραν χελιδόνι·
οὐ γὰρ γέροντές ἐσμεν, ἀλλὰ παιδία.

τὸν δὲ ἀγερμὸν τοῦτον κατέδειξε πρῶτος Κλεόβουλος ὁ Λίνδιος ἐν Λίνδῳ χρείας γενομένης συλλογῆς χρημάτων.»

Hirundinatio autem vocatur apud Rhodios coactio quaedam, de quo loquitur Theognis altero in De Rhodiis Sacrificiis sic scribens: "Genus autem quoddam coactionis Rhodii hirundinationem vocant, quae fit mense Septembri vel Octobri. Hirundinatio autem dicitur propter morem huius carminis clamandi:

Veni, veni hirundo
pulchra tempora adducens,
et pulchros annos,
in ventre candido,
et dorso nigro.
Libam tu advolvis
e divite domo
vinique poculum
caseique canistrum.
Nec panem hirundo nec pultum
recusabit. Utrum abeamus an accipiamus?
Si quid dederis sive non, non cessabimus,
aut fores auferemus aut superlimen
aut uxorem intus sedens:
parvast enim haec, hanc nos facile feremus;
tu autem si quid nobis attuleris, aliquid magnum feras.
Aperi, aperi ianuam hirundini:
non enim senes sumus, sed pueri.

Coactionem autem illam instituit Cleobolus Lindius, cum Lindi necessitas orta sit stipis colligendae.


πυρῶν] alii facilius πύρνα pro πυρῶν ἁ: sed apud auctores medicos πυρὸς ἄγριος vocatur χελιδόνιον τὸ μικρόν, quod hodie florum periti vocant Ranunculum ficariam, ex qua nominum coniunctione nonnulli putant πυρῶν esse legendum. Nonnulli qui πύρνα mavult etiam τὰν addunt ante λεκιθίταν et versus in duos dividunt, ut sic non illepide canant:

καὶ πυρνἁ χελιδὼν
καὶ τὰν λεκιθίταν

Page tamen anno 1962o nullum articulum τὰν addidit sed versus nihilominus separavit, quod minus placet:

καὶ πύρνα χελιδὼν
καὶ λεκιθίταν

ἐάσομεν] alii facilius ἐάσομες.

οὐκ ἐάσομεν…καθημέναν] hi versus sunt conferendi cum quartum fragmentum Soloni attributum:

οὕτω δημόσιον κακὸν ἔρχεται οἴκαδ' ἑκάστωι,
   αὔλειοι δ' ἔτ' ἔχειν οὐκ ἐθέλουσι θύραι,
ὑψηλὸν δ' ὑπὲρ ἕρκος ὑπέρθορεν, εὗρε δὲ πάντως,
   εἰ καί τις φεύγων ἐν μυχῶι ἦι θαλάμου.

φέροιος] Sic legit Kaibel anno 1887o:

ἂν δὴ φέρῃς τι,
μέγα δή τι φέροιο.·