2010-10-22

De consiliis capiendis

Autumnus Floridensis.

Cervisias bibentes et dioscoreas frictas edentes, ut mos est Floridensibus, nos qui solemus diebus Veneris locos medio (ut dicitur) aevo Latine scriptos lecticare coepimus loqui de quibusdam rebus paulo recentioribus. Nam apud nos hoc anno est quidam vir doctus et Bohemicus, qui stipendio qui Fulbright nominatur fruitur et arti pingendi studet, et qui nonnihil iam congessit de picturis in quibus delineanturthesauri antiquitatum collatarum, et in quibus orbis novus variis modis repraesentatur. Ostendit porro et multas papiliones his in imaginibus pictas et alias picturas in thesaurorum parietibus appositas (sive imagines in imaginibus impositis), quae videntur exemplaria imaginum xylographicarum libris additarum esse secutae. Equidem autem ex aestate conabar libros sexto decimo saeculo et postea scriptos colligere qui ad novum orbem et praesertim ad Floridam spectant et in quibus natura huius regionis variis modis tractatur. Haec duo studia videntur quadam inter se competentia gaudere, nec longe absunt a propositiis illius musei historiae naturalis cum studiorum universitate coniuncti, ubi et aboriginum vita et papiliones omnium generum exhibeantur. Itaque forsitan possit fieri ut oratiunculas de his rebus curemus in museo quodam huius anni die habendas. Sed talia instituere parareque nescimus…at talia somniare placet.

2010-10-20

De Q. Lollio Urbico praefecto urbi

In tabernis solemus de martyris oratoribusque cum amicis colloqui, nam utrosque melius intellegimus ebrii.

Duabus in Apologiis nomen cuiusdam Urbici legitur, qui videtur utraque in oratione esse unus et idem Q. Lollius M. f. Urbicus, praefectus urbi.

Igitur et priusquam causa ageretur, facile intellectu cuivis fuit, qualisnam accusatio futura esset, cuius qui fuerat professor et machinator idem fieri auctor timeret, ac praesertim Sicinius Aemilianus, qui si quippiam veri in me explorasset, nunquam profecto tam cunctanter hominem extraneum tot tantorumque criminum postulasset, qui avunculi sui testamentum quod verum sciebat pro falso infamarit, tanta quidem pertinacia, ut, cum Lollius Urbicus V.C. verum videri et ratum esse debere de consilio consularium virorum pronuntiasset, contra clarissimam vocem iuraverit vecordissimus iste, tamen illud testamentum fictum esse, adeo ut aegre Lollius Urbicus ab eius pernicie temperarit. Quam quidem vocem et tua aequitate et mea innocentia fretus spero in hoc quoque iudicio erupturam, quippe qui sciens innocentem criminatur eo sane facilius, quod iam, ut dixi, mentiens apud praefectum urbi in amplissima causa convictus est.

Sic Apuleius altero in Apologiae capite contra Sicinium Aemilianum exorsus mentionem fecit de Lollio Urbico, qui voluisset gravem sententiam in Aemilianum mendacem fraudatoremque ferre. Vehementiorem tamen praefectum Iustinus Martyr suis verbis delineavit altera in Apologia, cum iudicium Ptolemaei et Lucii describeret:

καὶ τὸν Πτολεμαῖον, φιλαλήθη ἀλλ' οὐκ ἀπατηλὸν οὐδὲ ψευδολόγον τὴν γνώμην ὄντα ὁμολογήσαντα ἑαυτὸν εἶναι Χριστιανόν, ἐν δεσμοῖς γενέσθαι ὁ ἑκατόνταρχος πεποίηκεν, καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἐκολάσατο.

τελευταῖον δέ, ὅτε ἐπὶ Οὔρβικον ἤχθη ὁ ἄνθρωπος, ὁμοίως αὐτὸ τοῦτο μόνον ἐξητάσθη, εἰ εἴη Χριστιανός.

καὶ πάλιν, τὰ καλὰ ἑαυτῷ συνεπιστάμενος διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ διδαχήν, τὸ διδασκαλεῖον τῆς θείας ἀρετῆς ὡμολόγησεν. ὁ γὰρ ἀρνούμενος ὁτιοῦν ἢ κατεγνωκὼς τοῦ πράγματος ἔξαρνος γίνεται, ἢ ἑαυτὸν ἀνάξιον ἐπιστάμενος καὶ ἀλλότριον τοῦ πράγματος τὴν ὁμολογίαν φεύγει· ὧν οὐδὲν πρόσεστιν τῷ ἀληθινῷ Χριστιανῷ.

καὶ τοῦ Οὐρβίκου κελεύσαντος αὐτὸν ἀπαχθῆναι Λούκιός τις, καὶ αὐτὸς ὢν Χριστιανός, ὁρῶν τὴν ἀλόγως οὕτως γενομένην κρίσιν, πρὸς τὸν Οὔρβικον ἔφη· «Τίς ἡ αἰτία; τοῦ μήτε μοιχὸν μήτε πόρνον μήτε ἀνδροφόνον μήτε λωποδύτην μήτε ἅρπαγα μήτε ἁπλῶς ἀδίκημά τι πράξαντα ἐλεγχόμενον, ὀνόματος δὲ Χριστιανοῦ προσωνυμίαν ὁμολογοῦντα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ἐκολάσω; οὐ πρέποντα Εὐσεβεῖ αὐτοκράτορι οὐδὲ φιλοσόφου Καίσαρος παιδὶ οὐδὲ τῇ ἱερᾷ συγκλήτῳ κρίνεις, ὦ Οὔρβικε.»

καὶ ὃς οὐδὲν ἄλλο ἀποκρινάμενος καὶ πρὸς τὸν Λούκιον ἔφη· «Δοκεῖς μοι καὶ σὺ εἶναι τοιοῦτος.»

καὶ Λουκίου φήσαντος· «Μάλιστα,» πάλιν καὶ αὐτὸν ἀπαχθῆναι ἐκέλευσεν. ὁ δὲ καὶ χάριν εἰδέναι ὡμολόγει, πονηρῶν δεσποτῶν τῶν τοιούτων ἀπηλλάχθαι γινώσκων καὶ πρὸς τὸν πατέρα καὶ βασιλέα τῶν οὐρανῶν πορεύεσθαι.

καὶ ἄλλος δὲ τρίτος ἐπελθὼν κολασθῆναι προσετιμήθη.

Itaque Iustinus non solum in Urbicum invectus est sed etiam in mendaces negatoresque qui aut prae metu aut ob pudorem nollent sua facinora confiteri. Quae autem aliis de martyriis narrari solent—miracula, cruciatus, mors mortalibus horrenda—omnia praetermittuntur, ut narratio tantum ex iudicio ipso ac rogatis responsisque constet. Ptolemaeus ex iudicio quasi a scaena abducitur; deinde Lucius intrat et abducitur; postremo tertius sine nomine: sed Urbicus manet, quippe qui personam agat principalem. Cuius momenti hac in narratione ille sit hoc ostenditur, quod ex Urbico exorsus est Iustinus, qui postea ad Crescentem transit et Christianos plerosque adversus calumnatores defendit: horum orationis graduum primus tamen est Urbicus, nec iniuste, quia praefecti urbi fuit veritatem a mendaciis dignoscere. Qui eodem munere fungitur ut apud Apuleium, sed more inverso: nam qui altera in oratione punire voluit mendaciloquos, veriloquos punit idem altera in oratione.

Non liquet uter primus suam Apologiam conscripserit et in lucem ediderit, Apuleius an Iustinus. Nec debemus incaute putare alterum alterius orationem aut audivisse aut legisse, cum facile possit fieri ut neuter alterius opera noverit. Sed idem Urbicus, quippe qui duabus in Apologiis utroque sermone et eadem in urbe et fere eodem tempore habitis munere inverso functus sit, nos invitat ut rogemus num aliis in locis hae duae orationes inter se collocutae esse videantur.

2010-10-17

De gelidi theobromatis generibus XXXVI, necnon de laride

Voluptas etiam varia dici solet, cum percipitur ex multis dissimilibus rebus dissimiliter efficientibus voluptates.

Oratiunculam hodie audivimus Christophori, qui acroasin praemeditabatur quam in conventu rerum gestarum studiosorum mox haberet. Postea tamen nos amici tres a sapientia ad sapores discessimus, quod ex alio amico audivimus quandam tabernam hac nocte triginta et sex (quo numero etiam dicuntur fuisse primi diei horae et Trismegisti decani et homines uniuscuiusque saeculi omnino iusti) genera diversa glaciei edibilis praebere, quorum omnium sapor principalis ac, ut ita dicam, fundamentum esset theobroma. Ego quattuor genera gustavi:

  1. quasi placentam Kentukiensem, in qua iuglandes pacanae seu Americanae cum vischio Borbonensi commixtae saporem cacaoticam auxerunt;
  2. socolatam cum vino atro, cui addita erant et mora Idaea et frustula socolatae albae;
  3. theobroma rhomio maceratum cum zinzibero;
  4. chocolatum cum larido fricto.

Recte legisti, lector benigne, nec oculis deceptus es: nam etiam cum lardo suillo in theobroma immixto vendebatur glacies edibilis, acervus saporum tam dulcium quam salsorum et quam maxime Americanus. Ad dextram potes hoc miraculum culinarium lucis ope depictum oculis propriis nec ulla re deceptis videre: qua in imagine eminet glacies carne suilla ornata, cum in abscedentia fuscior conspicitur glacies rhomio zinziberoque roborata. Remotiora enim aromata orientalia et Caribarum temetum, res peregrinae et alienae et in fusciore dulcedine reconditae; cum prope nos salsa mortuorum iacet caro porcorum: e quibus duobus principiis sibi oppositis constant magna mysteria quae nihil nisi τὸ ἱερὸν θεοβρῶμα potest explicare. Ut scripsit Pisides:

ὕδωρ δὲ καὶ πῦρ, τὰς ἐναντίας φύσεις,
θεοὺς παρεισάγουσιν ἀλληλοφθόρους,
λύσιν σέβοντες πραγμάτων ἐναντίων.

Cum foris sedentes glaciem essemus, profestrix benigna et sapiens una cum marito, viro optimo et linguae Islandicae perito, necnon ridente cum parvulo nobis obviam venit, glaciem cacaotinam quaerens. Non igitur soli eramus qui initia theobromatis ritusque celebrarent.

2010-10-16

Ἀπώλετο νόστιμον ἦμαρ.

Millesimo noningentesimo septimo anno Salutis et studiorum universitatis Floridensis altero institutum est ut certo die patres discipulorum invitarentur ad filios visendos, quo tempore festo ludi celebraretur, ut moris erat aliis in universitatibus Americanis. Huic diei, ut fere omnibus in universitatibus gymnasiisque per totam rempublicam factum est, nomen τοῦ νοστοῦ ideo impositum est quod patres dicipulorum ipsi quondam alumni fuerunt et illo die ad Almam Matrem (ut dicitur) quasi domum redire habebantur. His igitur diebus festis in honorem non solum discipulorum sed etiam totam studiorum universitatis historiam dantur spectacula, et in primis ludus pedifollis. Floridenses autem pompas, epulas, concentus, iudicia pulchritudinis, tot tantasque alias id genus festivitates addunt, quae per mensem integrum tendunt, ut nulla nostrae reipublicae academia lautiorem (vel maiorem quidem) νόστον celebrare dicatur. Haec omnia, tamen, ad unam rem ducunt: ad ludum pedifollis, quo scilicet nihil in vita academica potest esse maioris momenti. Nam heri omnes scholae sunt abrogatae, bibliotheca est clausa (et, ut apparet, portis contra turbas fortasse victoria delirantes roboratis munita), ingens vis cervisiae agmine vehiciulorum lagoenis cadis doliis oneratorum est illata.

At Crocodili nostri victi sunt a Canibus Molossis Mississippiensibus. Tertia igitur clades est accepta: Crocodili enim iam erant a Tigridibus Ludovicianensibus comesti atque sub Aestu Sanguineo mersi Alabamensi, sed multo gravius fuit Crocodilis, quibus quaedam obsoleti honoris reliquiae et locus in ordine universitatum vicesimus alter haeserant (saltem ante certamen deperditum—anno praeterito locum omnium primum alterumve per annum tenebant), a Canibus Molossis ita mordi, quibus nullus locus neque etiam spes erat tributa. Sed acerrimum dedecus academicum est νόστιμον ἦμαρ sic irrite claudi, quod plus viginti annos ante hanc noctem Crocodilis non acciderat. Nihil igitur Floridensibus nunc relictum nisi cervisiam lacrimis miscere.

Vae victis.

2010-10-13

De empenadis calidis prae caloribus non emendis.

Fuit quondam pueris in pretio potionem citream sive Limonatam aestate vendere, ut etiam tenera aetate artem discerent mercandi. Hodie tamen prope stationem laophoricam pueros nonnullos vidi empenadas venditantes calidas. Quod cibi genus, quamquam cum gustu Floridensi congruere et cohaerere videtur, fortasse tamen non est limonatae anteponendum diebus autumnalibus, quippe qui a caloribus aestivis non multum differant. Discent igitur, ni fallor, hi mercatores imperiti consilia caelo accommodare: nam nemo—ne Nemo quidem—empenadas calidas emet cum tricesimus alter gradus Celsianus in thermoscopio indicetur; multo enim callidius esset potiones frigidas venditare.

Talis insania me submonet de negotiatorum societatibus Americanis quae ingentes autoraedas benzinum haurientes vendere conantur, cum et pretium benzini augeatur et emptorum sacculi pleni sint aranearum: necesse enim mercatoribus semper ὄρνιθας κρίνων consila ad tempora nova aptare.

2010-10-12

Περὶ τοῦ σάκεος τοῦ Περσέως

 

Fructus.jpg

Hesiodi ascribitur breve carmen Ἀσπὶς nomine, quamquam hoc nomen scuti nusquam inter illos versus legitur; immo vis Herculea dicitur σάκος manibus ferre omnifulgens. Quod consentaneum videtur Homeri rationibus, cuius in carminibus—ut Natasha Bershadsky nuper ostendit—quicumque ἀσπιδῇ armatus contra σακέσπαλον stare ausus sit, is procul dubio sit moriturus. Ἄρρηκτον enim τὸ σάκος saepe, numquam ἡ ἀσπὶς vocatur.  Itaque Hercules ἐν τῇ Ἀσπιδῇ gerit τὸ σάκος sibi idoneum, quod in carmine brevi haud breviter describitur.

Quo in scuto (et in Scuto) Perseus alter heros describitur his verbis:

Ἐν δ' ἦν ἠυκόμου Δανάης τέκος, ἱππότα Περσεύς,
οὔτ' ἄρ' ἐπιψαύων σάκεος ποσὶν οὔθ' ἑκὰς αὐτοῦ,
θαῦμα μέγα φράσσασθ', ἐπεὶ οὐδαμῇ ἐστήρικτο.
τὼς γάρ μιν παλάμαις τεῦξεν κλυτὸς Ἀμφιγυήεις,
χρύσεον· ἀμφὶ δὲ ποσσὶν ἔχεν πτερόεντα πέδιλα·
ὤμοισιν δέ μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτο
χαλκέου ἐκ τελαμῶνος· ὃ δ' ὥς τε νόημ' ἐποτᾶτο·
πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου,
Γοργοῦς· ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι,
ἀργυρέη· θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶ
χρύσειοι· δεινὴ δὲ περὶ κροτάφοισι ἄνακτος
κεῖτ' Ἄιδος κυνέη νυκτὸς ζόφον αἰνὸν ἔχουσα.
αὐτὸς δὲ σπεύδοντι καὶ ἐρρίγοντι ἐοικὼς
Περσεὺς Δαναΐδης ἐτιταίνετο·…

Quibus in verbis duae res mihi saltem videntur animadvertendae. Primum, cum poeta noster dicat Perseum nec scutum tangere pedibus nec longe abesse neque usquam affigi: agnoscimus Perseum hoc in scuto non ita caelari ut geometrarum figuras illas planas quae e lineis tantum per longitudines et latitudines protentis constent, sed ut solidas figuras quae in altitudinem quoque extollantur. Perseus igitur supra scutum in aere eodem modo pendet atque homines volantes in pelliculis cinematographicis depinguntur: nam Herculis scutum nihil aliud est quam facies cuiusdam minoris terrae e metallibus ita compositae ut saecula aurea, argentea, aenea quae in Theogonia describuntur. μικροκοσμὸς οὖν τὸ σάκος.

Deinde, Perseus videtur aliqua re carere. Nam in pera conditum gerit Gorgonis caput (quod fortasse eadem ratione describitur atque apud Cervantem un poco de grana blanca in un lienzo de bocací verde involutus a narratoris persona videri describique potuit), necnon soleas alatas atque ensem et galeam noctis caligine praeditam, sed instrumento illo caret quo potuit Perseus Medusam videre occidereque neque in lapidem mutari. Caret igitur Perseus scuto. Qua in absentia nonnihil salubris rationis sanitatisque fortasse inest: nam periculum esset, si herois scutum caelatum in herois scuto caelatum esset, ne scuta et heroes et imagines ita ad infinitum multiplicarentur. Hoc enim est nefandum speculi omnifulgentis munus, quo Persei scutum iam semel erat functum, atque altero sensu fortasse id Herculis iterum fungitur, quippe quod non solum variarum fabularum argumenta in hoc carmen repercuterit sed etiam imaginem Martis filiosque eius atque Apollonis et Minervae, qui et in caelatura et extra scutum circa Herculem ac Cygnum reperiantur.

2010-10-10

De comitiis Chirgisianis

Gaudendum est Chirgisiam nunc diem comitialem celebrare ad senatum primum in media Asia eligendum. Rosa Otunbayeva enim praesidens vult veram rempublicam condere, in qua potestas sit penes populum potius quam tyrannos, quod, suffragiis datis, longe differet a statu Uzbeciensium et eorum ducis Karimov.

Et praesertim gaudendum est Otunbayevam regimenque post Bakiyev expulsum ad tempus et quasi per interregnum constitutum potuisse populum e tumultibus ad pacem et ad comitia habenda ducere. Spero fore ut pax servetur ac senatus et magistratus possint corruptelam vitare.

2010-10-09

Post pelliculam spectatam

Postquam pelliculam spectaveramus, grex noster dissapavit antequam possemus consilium inire bibendo. Nam sera fuit hora et nonnulli ad uxores maritosque redire volebant, alii ad alia consilia coitusque amicorum. Ego et Andreas paulisper sine proposito trans studiorum universitatem deambulabamus et festivitates quasdam invenimus, de quibus nihil antea audiveramus.

Primum invenimus pueros puellamque ludentes more quam maxime Americano: pugnis calcibusque digladiantes. Hi dixerunt se solere ita se exercere quodam in aedificio, e quibus explusi essent hac nocte quod Robertus Dylan ibi concentum haberet: maxime ego doleo quod de concentu nihil sciveram, nam Robertum Dylan audire non displicuisset.

Eo tempore ministri cursum inflabant obicum, quibus discipuli obluctantes oblectarentur. Ad cursum revenimus post vesperam, quo difficilius nobis esset impedimenta videre dum adversis obniteremur et currendo, labendo, cadendo, rependo, ascendendo certaremus.

Maizium inflatum nancisici sumus sine pretio et potiones spumantes. Nec longe aberat congressus hominum potionem Arabicam bibentium, quibus nos adiungimus. Ut caffeum haberemus, necesse fuit nobis nomina nostra in pinacibus scribere, quos gereremus ut alii scirent qui essemus. Itaque nomen cuiusdam amici absentis in tabella inscripsi et me Christophorem appellavi, ut nomen commoditatis causa haberem. Andreas tamen nescioquomodo nullum pinacem sumpsit sed potionem potuit sine nomine ostenso furari. Salutantibus dictitabamus nos esse rerum medio (ut aiunt) aevo gestarum studiosos, ac quaedam artis psychologicae discipula Formosensis Andreae dixit eum oculis esse praeditos mediaevalibus. Tales oculos habere nescio utrum sit bonum an malum, sed animadverti eam nihil de oculis meis dixisse, quod sine dubio fuit malum.

Lumina super discipulorum taberna suspensa.

De "Agora" pellicula cinematographica

Cum amicis qui rebus gestis student pelliculam spectavi cinematographicam quae "Agora" inscribitur. Qua in fabula narratur de Hypatia philosopha Alexandrina et de Christianorum turba quae tam in studia philosophica quam in philosophae ipsius libertatem et, in pelliculae fine, vitam terminum vi imposuit.

Agora-Weisz-with-Amenabar-onset.jpg

Hoc spectaculum, quamquam a Hispano potius quam Americano dispositore est factum, nihilominus, quippe quod apud nos nunc divulgetur, secundum quasdam normas solitas iudicare volumus quae fere regulae apud Americanos videntur iamdudum factae.

Primum duos sonus vocum animadvertimus. Saepe enim in pelliculis nostris sonum Britannicum audimus quasi signum ingenii, potentiae, auctoritatis. Cuius rei ad exemplum saepe afferuntur nugatoriae illae pelliculae de bellis caelestis in quibus Lucius Skywalker et rebelles Americanico sonu loquentes pugnant contra imperium eos opprimens et Britannorum more loquens. Porro, cum novae illius seriei pelliculae nuper additae essent, nonnulli existimatores animadverterunt aliam factionem sonu Sinensium et quemdam morionem IarIar nomine Caribbico more loqui videri, quae nonnullis fuerunt causae irae. Porro in fabulis togatis seu "solearum gladiorumque" (ut vocantur) Americani assuefacti sunt audire Romanos Britannice loquentes nisi eos qui aut ad Christianam fidem sunt vertituri aut contra Romanos pugnaturi sunt. (Illa tamen pellicula cui "Gladiator" titulus datus est paulo ab hac norma hoc discessit, quod nemo auditor potest intellegere quali sonu locutus sit Russel Crowe histrio principalis, stirpibus Australianis natus sed diu inter Americanos versatus. Satis tamen a Britannicis Romanis discrepat ut fortasse possit ut Americanus accipi, quod cum persona rebelli quadrat.)

Hac in Agora duo sunt vocum sonus: Britannicus et Asiaticus. Britannicae enim sunt voces quas philosopha et alii pagani philosophique emittunt, cum Christiani videntur eum sonum Asiaticum adhibere quem audimus praesertim ex illis qui regiones incolant plerumque ad fidem Mahometanam spectantes.

Deinde faciem habitumque animadvertimus, quae ad rhetoricam (ut aiunt) oculi pertinent. Nam saepe in pelliculis videmus quasi Manichaeorum rationem a dispositoribus adhibitam, qua candidiores et albis tunicis induti partem meliorem significant, scelesti tamen fuscioribus vestimentis cutibusque insigniuntur. Quae artis cinematographicae regula saepe hodie ludibrio habetur sed hac in Agora ad absurditatem provehitur. Nam, paucis exceptis, fere omnes personae possunt secundum cutis colorem statim iudicari: Hypatia omnium pallidissima, ab aliis paganis paululum minus candentibus adiuta, fuscioribus et mauris Christianis semper opponitur. Ὁ μισογύνης enim qui in concilio Alexandrino rogat cur debeant primarii consilium feminae audire: is est et maurus et Christianus. Cyrillus episcopus, qui turbam Christianorum contra philosophos, contra Iudaeos, contra feminas movet, et qui conatur potestatem a regimine saeculari extorquere, is fusco cute, nigris oculis, vestimentis purpureis est insignis. Haec turba, cuius numerus per pelliculam crescit et ita depingitur ut quasi formicarum agmen videatur, semper eisdem pannis atris mitrisque est induta.

Manichaeismus cinematographicus tabulatim expositus:

Ex quibus indiciis tam videndis quam audiendis, difficile est putare hanc pelliculam potius ad Christianos philosophosque spectare quam ad Mahometanos religiosiores et Europaeos qui "humanismum saecularem" ut vocatur magni aestimare dicuntur. Nam Christiani et specie et sonu et fervore maxime in mentem vocant Mahometanos, quod suspicor non a dispositoris consilio afuisse. Hypatia tamen pallida, quae ad nullam fidem adhaeret nisi philosophiam, quae in scientiam naturae rerum vergit, et quae libertatem feminis aequitatemque promovet, videtur esse morum Europaeorum exemplar. Potest igitur Agora ita "legi" seu intelligi ut quorundam Europaeorum anxietatem exprimere videatur: sed apud Americanos puto fore ut haec lectio minus valeat. Nam amici quibuscum Agoram spectavi post pelliculam de Baptistis potius loquebantur, quorum Cyrillus esset dux praepotens, si hodie viveret. Andreas, amicus callidus, dixit argumentum sibi videri ad Galileum magis pertinere. Professor autem (seu ut nonnulli aiunt profestrix) quae nobiscum pelliculam spectavit de argumento pauca dixit, sed identidem rogitabat cur nemo nisi Christianus codicem habuisset, cum sciremus paganos et voluminibus et codicibus usos esse.

2010-10-07

De tempestate autumnali


Tempora sunt mutata atque autumnus aestatem expulsit; itaque diurni calores non iam praeter nonagesimum gradum secundum Fahrenheiti rationem thermoscopium dividendi excedunt, necdum subter octogesimum gradum, ut hieme fit, descendunt. Quos numeros secundum Celsianam haeresiam exprimere, propter cervisiam nequeo. Haec tamen adseverare possum: piscinam non iam tepidam natatores minus allicere, sed lectulos circa piscinam expositos nondum esse vacuos apricantibus. Auream mediocritatem autumnalem!

2010-10-06

De deis colendis puniendisque

Apud Georgium Pisidem, qui carmen haud perspicuum De expeditione Persica panxit, haec de barbaris leguntur:

παρ' οἷς θεός τις ἀφρόνως νομίζεται
ἔνοπλος ἵππος προσκυνούμενος μάτην,
ὃς εἰς ἔλεγχον τοῦ πλάνου σεβάσματος
νῦν προσκυνεῖται καὶ πάλιν μαστίζεται.
ὦ καρδίας σύμπτωσις ἠθλιωμένη·
πῶς τῷ παρ' αὐτῶν δυσσεβῶς τιμωμένῳ
τιμὴν ὁμοῦ νέμουσι καὶ τιμωρίαν;
καὶ τῆς μὲν οὐ μετέσχε προσκυνούμενος,
τῇ δὲ προσαλγεῖ πυκνὰ μαστιγούμενος.

Ritus his in versibus descriptus studium meum nonnihil movet, non solum quod haec oppositio inter τιμὴν et τιμωρία me aliquatenus submonet de sententiis bene notis quae B. F. Skinner de praemiis poenisque exposuit et quod harum commixtio tam Pisidi quam nostris psychologis videbatur mera insania, sed quod mentionem huius cultus ritusque numquam antea offendi. Nomen enim nec gentis (praeterquam quod Persae vocantur) nec cultus mihi est notum, neque apud auctores recentiores possum etiam vestigium huius ritus equini invenire. Ubi igitur terrarum et cuius iussu sunt equi talia saturnalicia tormenta passi?

Statim autem agnovi Euripiden illam locutionem ἵππον ἔνοπλον dixisse in equum Troianum. Quod tamen nihil ad hunc nodum solvendum videtur adiuvare, sed talis nexus menti meae levi et leves in coniecturas prono non displiceret, si rem melius intellegerem.

Hoc tamen unum didici quod videtur ad rem pertinere: suspicor Theophylactum Simocattam historicum locum Pisidis in mente habuisse cum in Justiniani ducis Romanorum orationem habentis os haec verba imponeret:

οὐκ ἔστιν ἡμῖν θεὸς μαστιζόμενος· οὐ γὰρ ἵππον χειροτονοῦμεν εἰς λάτρευμα. (Historiae 3.13.14)

2010-10-04

De iis qui oleo incendium restinguere velle videantur.

bilde.jpeg

Intra spatium quattuor millium passuum atque intra tempus tredecim minutarum partium temporis, cuius initium constat circiter quarta hora pomeridiana fuisse, septem homines hodie Gainesvillae sclopetis vulnerati sunt, e quibus duo mortui sunt. Unus enim homo vesanus et biocolytis nimis bene notus, Cliffordus L. Miller nomine, rubro vehiculo onerario vectus et sclopeto armatus, cursum ex oppido per viam Crataegeam rus tendens certos homines quaesiverat sibi notos quos interficeret. Qui autem, post sex homines ictos, ipse custodes publicos telephonice adiverat antequam in via quadrigesima sexta, quae est iuxta prata Painensia sita, idem sclopetum in se vertit et mortem sibi conscivit.

Google Maps.jpg

Stephanus Maynard, biocolytarum locumtenens qui orationem coram diunariis hac nocte habuit, dixit unum sclopetum cum Cliffordi Miller corpore esse inventum; iaculatorem porro certos homines diversas ad domos repertos consulto petivisse quos singulis in locis multis ictibus aggrederetur. "Nescimus," inquit, "causas ob quas ille ad has domos iverit, sed scimus eum ad delectos locos ivisse. Potuit enim ille ad quemlibet locum ire ut homines sibi ignotos interficeret: nam ad pantopolium ire potuit vel ad multos alios locos, quod tamen non fecit."

Ricardus Saulsberry, praefectus vigilium, dixit quendam vulneratum, qui per os ictus esset, potuisse ad stationem vigilum adversus incendia institutorum ambulare, unde ad studiorum universitatis nosocomeum veheretur.

Cliffordus Miller saltem ex anno 2005º identidem comprehendebatur et in carcerem trudebantur propter venena narcotica, vim in alios illatam, effracturam, furtem, latrociniam. Huius anni mense Ianuario, ob furtem et vim in res illatam comprehensus atque in ius vocatus, non habebatur satis esse compos mentis ut iudicaretur. Quod iterum accidit mense Martio, cum vel ebrius vel medicamentis stupefactus autoraedam gubernavisset et custodi publico se comprehendenti restitisset. Utroque tempore satis liquit Cliffordum esse periculosum, sed secundum leges ille potuit neque ab innocentium vita communi seiungi nec, ut apparet, prohiberi quin sclopetum quodammodo nancisceretur.

Cliffordus non videtur discipulus fuisse Floridensis studiorum universitatis, et omnia haec longe ab universitatis campo acciderunt. Sed bonum est discipulis meminisse alios eodem in oppido habitare, qui non omnes nebulosam vitam philosophicam agant sed omnino aliter hallucinentur. Cras tamen sine dubio ex quibusdam discipulis natu minoribus audiam talia: plures homines debere manuballistas gerere, quibus armati boni possint scelestis armatis resistere; omnes porro homines magis comiter se gesturos fuisse, si omnes cives essent armati. Philosophiam Americanam: oleo incendium restinguere. Quae qui proferunt etiam plura eius generis argumenta in sua pagina interretiali exponunt.