2010-12-31

De Anna Chapman, Rosula Fabricatrice, Oprah

Anna Chapman speculatrix Russica

Cum annum fere peractum mecum reputo, nunc liquet quam iniuste Annae Chapman, speculatrici Russicae, aqua et igni interdictum sit. Quae non solum est sclopetorum perita, ut multi cives Americani sunt, sed multo pulchrior quam saepe apud nos fit, atque, id quod paene nusquam inter nostrates inveniri potest, artibus est aliis quam bellicis et mercatoriis erudita. Nam, secundum spectacula televisifica Russica, Anna puella didicit et eleganter βαλλίζειν et recitare. Nostri vero cives plerique neutrum horum possunt, quippe quae nostris in scholis non doceantur—itaque nec membra nec linguam movent sine ineptiis, neque inveniri potest qui quidquam memoria comprehendat. Utinam possemus plures speculatrices pulchras litterisque imbutas in oras nostras allicere et quasdam vaccas nostrates deportare: quidni igitur rogemus Annam elegantem ut nobis reveniat dum Oprah illam morionem clam ad deserta et tesca loca mittamus "renditione" (ut speculatores aiunt) "extraordinaria?"


Possumus!

Ex Americanis quae quondam civibus fuerunt exemplaribus et ostenderunt omnes non solum posse sed etiam debere et pulchritudinem et fortitudinem simul colere, Geraldina Doyle inter praestantissimas numerata, et quae nonnumquam Rosula Fabricatrix vocabatur, hac hebdomade de vita discessit. Cuius imago anno 1942º lucis ope descripta et postea tam cum robore quam cum venustate picta mulieres hortabatur ut opificum muneribus fungerentur ad Germanos Italos Iapones pacandos. Sed ante eam mortuam non plerumque notum fuit hoc: quod Geraldina tantummodo paucas hebdomades in fabrili officina laborabat antequam munere se abdicaret. Nam cum didicisset se alteram successisse quae manum machina laesisset, valde verebatur ne idem sibi accideret, quod sibi violoncellistae esset maximo damno. Hodie tamen, otiosi atque ignavi cives, et mares et feminae, nullo instrumento musico canunt, nec muneribus funguntur (qua de causa difficultatibus pecuniariis laborat respublica), nec curam corporis sic sibi praebent ut quondam, sed hiantes sedent coram instrumentis televisificis Oprah spectantes. Ubinam sunt οἱ καλοὶ κἀγαθοὶ?  Num omnes sunt in Russia?


An fortasse paulo acerbius hodie videor in cives invehi? Quod facile explicari potest: nam necesse fuit, ut autoraedae novas lampades electricas emerem, pantopolium—immo sentina omnis mercaturae—adire cui nomen WalMart, ubi summa faex turbaeque turpissimae congregantur ad liberos suos mugientes verberandos et quodam rustico sono quem intellegere nescio inter se numquam loquuntur sed potius elata voce clamant, ubi corpora crassissima semper e vestimentis arte strictis effunduntur, ubi argumento naturae humanae in peius degeneratae fortasse nimis facile creditur, quippe quod ab oculis, auribus, naribus nullo modo arceatur.

2010-12-29

De Atheniensibus aura vescentibus

Abhinc annis duobus Sandra doctissima margaritam Holbergianam sive unionem lectoribus praebuit de Hispanis "sola aura vescentibus." Cui haec Holbergii verba ad memoriam vocaverant et Vergilii illa "vescitur aura aetheria" necnon "vescitur aura" et Lucretii illud "vesci vitalibus auris." Hodie autem quoddam fragmentum Euboli comoedi Graeci versuum, e fabella cui titulus Antiope datur excisum, mihi obvium venit, sale sane non carens, in quo aliquid ab Holbergianis auris haud absonum dicitur de Atheniensibus:

Ζῆθον μὲν ἐλθόνθ' ἁγνὸν ἐς Θήβης πέδον
οἰκεῖν κελεύει· καὶ γὰρ ἀξιωτέρους
πωλοῦσιν, ὡς ἔοικε, τοὺς ἄρτους ἐκεῖ·
ὁ δ' ὀξύπεινος· τὸν δὲ μουσικώτατον
κλεινὰς Ἀθήνας ἐκπερᾶν Ἀμφίονα,
οὗ ῥᾷστ' ἀεὶ πεινῶσι Κεκροπιδῶν κόροι
κάπτοντες αὔρας ἐλπίδας σιτούμενοι.

Qui Graeculorum sermone κάπνει, idem "vesceretur" si Latinizaretur; "auras" autem dicunt utriusque linguae periti. Quae sequuntur, ἐλπίδας σιτούμενοι, cum illo κάπτοντες arte coniuncta, forsitan in mentem quodam luso verborum vocaverint volantium versus Aristophanis:

οἵ θ' ἑλείας παρ' αὐλῶνας ὀξυστόμους
ἐμπίδας κάπτετε…

Sed haec coniectura a scopo aura vescentium longe aberrat; ad quos ut revertamur, non fortasse nobis praetereundum est alterum eiusdem Antiopae fragmentum, quippe in quo Atheniensium mos vescendi a Thebanis, ut videtur, tractetur:

πώνειν μὲν ἁμὲς καὶ φαγεῖν μέγ' ἀνδρικοὶ
καὶ καρτερεῖμεν, τοῖς δ' Ἀθηναίοις λέγειν
καὶ μικρὰ φαγέμεν, τοὶ δὲ Θηβαῖοι μέγα.

Doricum vocabulum πώνειν Attice scriptum esset πίνειν, id est "bibere"; ἁμὲς autem ἡμεῖς, seu "nos." Forma quae est φαγέμεν ut verbum infinitivum apud Homerum reperitur.

At, num hos per locos lectos possint verba Holbergiana melius intellegi, nescio. Placuit tamen paulisper ab historia litterarum Graecarum effugere et Latine perbreviter balbutire.

2010-12-26

De mora brumali

Speraveram me hodie discessurum et iter rursus Nusquamiam suscepturum, quo facilius sine molestiis interpellationibusque me pararem ad Graecas probationes quarto die Ianuarii mensis subeundas. Nesciebam tamen Iovem in mente habere Borean cum Chione ad easdem partes Virginiae (plerumque nivibus et glacie liberas) mittere, quas sub nivibus praealtis sepelirent. Nam hiems, si nondum pessima habetur, tamen inter pessimas tres, quae et nostra et patrum memoria ac tota civitatis historia acciderunt, numeranda fertur, quippe ob quam plus pede nivium iam hodie obruamur et quae nives caelitus nobis adhuc demittere pergat. Viae interclusae atque a custodibus publicis interdictae: interdictum iter Nusquamiam. Exspectandum igitur, nec sum cui placeat sedere exspectareque.

Nives iuxta aedes ventorum flatu cumulatae paene ad culinariam fenestram attingunt. Vix verisimile videtur: maluissem autem sub sole Floridensi apricari!

2010-12-20

De donis ad Christi diem natalem emendis

Quodam in loco altas per nives et gelidas vias commeatu vehiculorum stipatas
ad pantapolia tabernasque contendendum est dona natalicia emptum.

Cuiusdam urbis areae stativae prope tabernas sitae fere omnes sunt
crebris emptoribus tam plenae ut nullus locus vacuus inveniri possit.

Nil nisi glacies aut in viis aut in animis iracundorum hominum
dona emendi gratia huc illuc festinantium.

Forsitan maior pars mundi hac hieme sub pruinis, nivibus, frigida brumae dominatione nunc iaceat.

Officiis nataliciis absolutis, loculis pecunia liberatis, cives statim domum a tabernis se deducunt
ne particula quidem temporis teratur, nam statim omnia sunt ante natalicium Christi festinanda.

Aliter tamen in Florida.

Ego enim hodie ad Cedream Caionem iter feci, ubi nec Sanctus Nicolaus neque ullus Pater Natalicius sed potius Sancta Concha Natalicia puerulos dormientes visitat. Cedreae mundus alter, in quo tempus aliter et lentius progreditur. Placet. Cras tamen autoraedam ad Virginiam civitatem gubernabo, iter multo longius taediosiusque ad regionem frigidiorem.

2010-12-19

Iterum de Celebrationis homicidio

Secundum rhetoriscum quendam, inventio est excogitatio rerum verarum aut veri similium, quae causam probabilem reddant. At non solum ab oratoribus fabulae excogitantur quae ad verisimilitudinem accedant, sed a nobis omnibus, quippe qui res, quas esse factas audiverimus, semper ad quandam compaginem—id est ad fabulam mente effictam—aptare conemur. Cuius argumenti in testimonia res eas afferam quae in actis diurnis nuntiatae sunt in oppido Disneiensi, cui nomen Celebratio, accidisse.

Matteus Giovandittus

Matteus Giovandittus, dives homo liberalis et liberalibus artibus eruditus, litteris antiquis, philosophiae, religioni, rebus gestis deditus, qui olim in Massachuseta civitate scholas regebat et discipulos humanitate imbuebat, immaniter est secure trucidatus. Paulo postea David-Israel Zeno Murillus, pauper domo pecuniaque carens, a custodibus publicis comprehensus est. Murillus enim temptabat nummos antiquos vendere quos quondam fuerant Giovanditto; porro Murillus, in tabernaculo ubi versabatur, ordinatrum gestabile eius generis quod "iPad" vocatur necnon alias res, quae propriae fuerant Giovanditti, condidit quas venderet.

Qualis igitur haec fabula? Nonne verisimile videtur ditiorem et humaniorem a sordido quodam paupere occisum esse, et ad lucrum furto latrociniove faciendum? Quae enim fabula simplicior narratur?

David-Israel Zeno Murillus

At custodes publici Murillum iam suspectum habebant, quippe cuius imago lucis ope descripta in Giovanditti ordinatro esset reperta. Sed qualem imaginem invenerunt? Cur vir alterius imaginem in ordinatro servat, nisi ob vel amorem vel libidinem?

Altera fabula nunc in mentem se trudit. Nonne omnes hae res ad nomen libidinis spectare videntur? Nonne verisimile ditiorem virum et seniorem, qui voluptatem explere gestiret, pauperiorem et iuniorem quaesivisse quem in lectum et in stuprum illiceret?  Quae enim fabula antiquior narratur?

Narravit hanc fabulam David Murillus ipse, qui dixit Giovandittum se domum invitasse, φάρμακον quoddam in suam potionem immisisse, conatum esse se stuprare; se igitur scelestum hospitem secure, quam quodam in armario invenisset, percussisse. Addidit hoc: illum, ut sementem fecisset, ita messisse.

Scimus igitur hanc fabulam patronos pro reo narraturos, cum coram iudicibus stet Murillus. Illam tamen, quam ego primam tradidi, forsitan actores publici in Murillum memorent. Scilicet una res non mutatur nec mutari potest: constat enim Giovandittum esse a Murillo occisum.

Itaque Murilli vita nunc pendet de hoc: utrum suae fabulae an alteri plus fidei a iudicibus tribuatur. Capitale enim apud Floridenses homicidii crimen. Si iudices crediderint eum ob stuprum egisse, fortasse tantummodo eius libertatem adiment; alioquin, si latro visus erit et famosus, ad sellam eundum.  Omnia nunc ei de fabulis et de vi narratorum pendent.

2010-12-18

De matre tua, quam oportet fuisse vaccam

Nonnumquam legimus mendacia pro veris habita esse. Solo enim, quem Plutarchus dixit Thespin histrionem post tragoediam actam rogasse num eum puderet ita mentiri, ipse a Platone simulatus est ex Aegyptiis ἀληθινὸν λόγον audivisse de Atlantide insula mira, quae tamen numquam exstitit—quod scilicet nihil obstat quin permulti delirantes etiam hodie adseverent Atlantidem quadam clade aut atomica aut caelitus missa (utrum a deorum ira an a stellaribus animalculis volante disco vectis scilicet ambigitur) esse vastatam et sub undis mersam. Tanta enim potestas fabularum, ut contra prudentiam et pudorem quaerant quod numquam fuit nec fuisse poterat, qui penitus velint credere id fuisse. Satis enim est istis praebere quandam particulam spei, ut mente fingant totum montem, immo totam insulam.

Septimo decimo saeculo libelli quidam in lucem editi hanc particulam spei plurimis delirantibus dabant. Fama enim Fraternitas et duo alii tractatus in quibus arcana cuiusdam societatis "Roseae Crucis" divulgabantur adeo animos incendebant et ad tot tantasque novas rationes "philosophice" vivendi excogitandas inflammabat ut scintillae harum flammarum inter carbones etiam hodie supersint, inter Latomos, ut vocantur, et alios senes qui fraternitatis nomen sibi adhuc vindicent. Nullum tamen vestigium huius fraternitas Roseae Crucis ante Famam reperiri potest, quia, ut verisimile videtur, coetus ille philosophicus a Iohanne Valentino Andrea, ut ludibrium, excogitatus est anno 1614º. Hic Iohannes postea nonnula colloquia satirico modo composuit et in libellum collegit, cui index Turris Babel, in quibus Fama ipsa inducitur, quae in operis initio, taedio fessa, dicat:

Ego quid ago, ludibriorum omnium parens, ne agam nihl?

atque iterum in dialogo ultimo, ut rumorem fraternitatis secum de scaeno mundi deducat, dicens:

Ehem, mortales!  Nihil est, quod Fraternitatem exspectetis: fabula peracta est. Fama astruxit: fama destruxit. Fama aiebat: fama negat… quae res bene vertat, mihi et vobis spectatores, plaudite.

Omnia, quae inter haec duo fiunt, efficiunt ut despientes curiosi, supini, scrupulosi, securi, mobiles, immobiles, astrologi, calculatores, mendici, impostores, hypocritae, impii, scriptores, otiosi, laboriosi, plurimi alii ludibrio habeantur propter fidem in Famam et spem in ficticiam fraternitatem Roseae Crucis impositam. Cuius ludibrii partem iucundissimam ad voluptatem legentium subdidi.


Turris Babel XVII

Personae
  • Sciolus,
  • Barbarus,
  • Sapiens
Sciolus

Quam inique nobiscum egit hucusque Philosophia, quae corticem nobiscum communicavit, nucleum abscondidit. Nam quae verioris sapientiae sunt, ea nos omnia latuerunt: scilicet spirituum commercium, naturae concentus, signatura rerum, cabala linguarum, anatomia creaturarum, opera constellationum, medicinam characteristica, et infinita alia quae admiranda nostra Fraternitas nobis reduxit et ab iniura vindicavit.

Barbarus

Satis, opinor, affligitur mundus Cicerone, Aristotele, Galeno, Justiniano; nec opus est Mauris et Arabibus nugatoribus; atque utinam nec Reuchlinum nec Erasmum Germania nostrum umquam vidisset! Haberemus utique sub antiqua simplicitate et rectitudine melius, tutius, expeditius.

Sapiens

Vaccam oportet fuisse matrem tuam—ita mugis!  Hoc potius decebat precari: ut, quae incohata est ab iis, litteratura perficiatur et fastigium suum impetret; quae enim nobis desint, vel unica fraternitatis Fama tibi dixerit.

Barbarus

Si quid precibus meis daretur, exorarem utique rei litterariae interitum, quae tot nobis labores, tot etiam capitis rationes invexit, ut sub librorum mole deficiamus.

Sciolus

Ad haram! Ad haram! Neque enim aliter quam foeno pascendus es.

Sapiens

Enimvero suos etiam ortus, suosque occasus habent litterae: nam quae ante saeculum renatae sunt, nescioquam senescunt ut iam propemodum delirent. Cuius culpam curiosis aliquot debemus, quae* non contenti solida aliqua eruditione, volatile quid affectant. Qui morbus religiosos iuxta ac prophanos invasit, ut nescio quam occultam, lubricam, allegoricam, mysticam, abstractam, harmonicam litteraturam affectent, nihil minus tamen quam priscos illos Heroas assequantur.

Sciolus

Si recte audivi, de litteris tibi sermo est.

Sapiens

Certe et de litterarum corruptoribus, quorum in numerum est cur te recenseam.

Sciolus

Corruptorum vero, dum litterarum augmenta ut qui maxime appeto ac procuro?

Sapiens

Sane: verum ea via, quae certissimis laqueis et inevitabilibus tenebris eam involuit. Nam quae tibi occultior philosophia est, ea mihi etiam specus et antrum infernale creditur.

Barbarus

Vah quam litterati ipsi sese excolunt et solantur!

Sapiens

Per te numquam stabit, quo minus religionis caligo, politiae tenebrae, historiarum fumi, artium fuligo, morum nebulae reducantur; qui in rem preciosissimam—litteraturam—es iniurius.

Sciolus

Hem! Nihil ne novi habes de Roseis fratribus?

Sapiens

Hoc habeo: nihil potuissem tui similibus prodire aptius, nihil etiam ad hebetandum illud gloriosulum acumen, certius et convenientius.


*quae] maluissem "qui"


Quam doctiores curiosi illi, quippe qui "nescio quam occultam, lubricam, allegoricam, mysticam, abstractam, harmonicam litteraturam" Latine scripserint, quam nostrae aetatis corruptores litterarum, ut Lacanici parum Laconici et Derridianisti deridendi, qui occultas, lubricas, allegoricas, mysticas, abstractas (sed numquam harmonicas) "theorias" excogitant ad litteraturam Latinam detorquendam nec ipsi novas litteras patrimonio Latino volunt addere! Auctores astruxerunt, theoristae tamen deconstruunt. Quando istorum fabula peracta erit? Quando nova fraternitas Latine scribentium orietur quae artem scribendi cum scientia litterarum coniungat?

2010-12-17

De duabus potionibus Hemingvaiensibus

Ernestus Miller Hemingvaius, praeclarissimus Floridensis, qui in Ore Caione seu Occidentali, omnium Martyrum insularum extrema, vitam degebat bibulosam (itaque quam maxime Floridensem), dicitur duas praecipue potiones cordi habuisse, alteram quam in taberna La Bodeguita hauriret, alteram in El Floridita. Quas tum propter auctoris famam cum ob potionum dulcedinem idoneum videtur hic quasdam annotationes apponere.

Mollicula, quae Mohīto vulgo nuncupatur.

Haec potio constat ex:

  • octo partibus1 albi Rhomii2;
  • sex partibus suci e malo citreo viridi (quae etiam lumia seu lima vocatur) expressi;
  • duabus partibus sacchari;
  • virgulis menthae viridis (sive menthae spicatae);
  • aqua spumante et glacie.

In poculum vitreum et praelongum immittantur saccharum, mentha, sucus citrei viridis. Quae deinde pistillo molliter tractentur, ne folia menthae terantur. Addatur rhomium, et potio leniter miscatur ut saccharum rhomio dissolvatur. Immittantur glacies et aqua spumans, ut poculum impleatur. Ornamenti causa addantur integra virgula menthae et frustum mali citrei viridis.

Ernestus Miller Hemingvaius
Verus Floridensis

Nomen huius potionis proprium tam Hispanice quam Anglice dicitur Mohito sive Mojito, quoniam tam potio quam nomen e stirpibus Hispanicis ortum est. Nam rhomium et mala citrea viridia per Caribarum insulas inveniuntur, sed haec potio ex illis commixtis parata plerumque habetur in insula Iohanna (quae quondam ab aboriginibus et hodie ab omnibus Cuba vocatur) esse orta, quamquam certum est nautas e saeculo duodevicesimo potione simili usos esse et voluptatis et salutis causa, quo laetiores scorbutum arcerent. Sunt qui dicant potionem easdem ob causas vel a Francisco Dracone Britanno vel quodam eius nauta esse excogitatam, quamquam nusquam adhuc possum fontem huius famae reperire, nec mihi liquet an nautae ante annum 1753um sciverint quo remedio scorbutum depellatur, et praesertim cum Franciscus Draco ipse anno 1596º scorbuto laboraverit. Immo ille dicitur quadam herba potius quam fructu usus esse ad nautas sanandos.

Nomen autem Mojito e verbo temporali Hispanico quod est mojar oritur, quod ipsum dicitur e verbo Latino molliendi esse natum. Quod si verum est, non iniuste potest haec potio "Mollicula" pura sermone nominari, quod nomen optime quadrat cum molli fragrantis potionis dulcedine.

Daequirīa

Haec potio constat ex:

  • novem partibus albi Rhomii;
  • quattuor partibus suci e malo citreo viridi expressi;
  • una parte sucus sacchari3;
  • glacie.
Ernestus Miller Hemingvaius, aetate provectior

Huic potioni, quam nautae Britanni ex saeculo duodevicesimo sub nomine "grog" bibere solebant, proprium et usitatum nomen indidit quidam Americanus qui in Cuba insula saeculo vicesimo ineunte versabatur, quae quondam ab Hispanis Iohanna vocitabatur, sed Daequiriae non in pretio habebantur donec praefecti militum eas coeperunt Vasingtoniae bibere. Nam, dum alterum bellum totius mundi tam ex parte occidentali quam orientali gerebatur itaque temeti genera solita tantum cum difficultate inveniebantur, Rhomium tamen, quippe qua insulae Caribarum abundabant, in cauponis praefectorum minimo pretio sed non sine quodam elegantiae vestigio praeberi potuit.


  1. partibus] Singulae partes hic indicatae idem valent ac centilitrum dimidiatum, si singula potio est paranda.
  2. Rhomii] Rhomii sive sicerae nauticae sunt genera duo: album et nigrum. Huius temeti genus album, altero fortius, paratur in Caribarum insulis quae Virgines vocantur, ut id Cruciatum sive Cruzan cuius nomen ortum est ab eo insulae Sanctae Crucis (quae prope insulam Sancti Iohannis de portu divite iacet). Rhomium album, praeter id iam nominatum, plerumque in insulis Hispanice loquentibus paratur, dum Britannorum insulae nigrum rhomium praebent.
  3. sacchari]. Hic sucus sive syrupus facile potest domi parare, sed fortasse melius est eum in macello emere, nam suco empto plerumque additur acacia (de qua Christophorus Colonus saepe scripsit).

2010-12-10

De secessione patrum

In senatu heri Haroldus Reid, qui factioni Democraticae praeest, ex inopinato rogavit ut in disceptationem de lege Clintonia abroganda (cui nomen "neve rogaretur neve diceretur" vulgo est datum) finis subito imponeretur. Id accidit quod verisimile est eum iam scivisse eventurum: hoc cecidit; unde non potest fieri ut haec lex abrogetur novaque lex feratur, etiamsi maior pars senatorum ea volunt. Cur igitur tali modo res tanti momenti agebatur?

Factio Republicana post comitiis hoc anno habitis promisit se omnibus viribus nisuram ne quid in senatu ageretur nisi ea quae aut ad vectigalia diminuenda aut ad impensas diminuendas spectarent. Pugnatur enim inter factiones Republicana et Democratica de vectigalibus a Frutice praesidente abhinc quosdam annos diminutis, nam diminutio illa, nisi renovata erit, hoc anno exolescet, itaque tributa iterum augebuntur. Quod nemo putat bonum fore civibus difficultate pecuniaria oppressis: neutra pars igitur vult omnes in cives vectigalia aucta imponere. Democratici tamen volunt efficere ut ditissimi cives, ut qui difficultatibus non ita ac pauperiores iique medio ordine laborent, tributum auctum pendant, cum Republicani malint pecuniosos suos fautores defendere. Hi porro dicunt melius esse rimosum fiscum publicum sarcire impensis diminuendis (quibus pauperes nunc sublevantur) quam maioribus vectigalibus a ditissimis poscendis. Ea de causa, ut plebes Romana quondam a patribus divitibus et imperiosis in Sacrum Montem secedere solebant, lucripetae nunc Republicani a Democraticis pauperibusque secedunt et negant se quidquam facturos donec in adversarios dominentur. Itaque mora atque agendi rationis obicibus impediunt omnia alia negotia senatoria.

Democraticae igitur factionis duces, qui voluissent Republicanos obstinatos frangere, constituerunt de lege Clintonia abroganda agere, quippe quae fere plurimis civibus esse magni momenti videretur. Republicani enim eo, quod hoc negotium quoque impediverunt, aperte praebuerunt se contra populi voluntatem agere itaque in se civium iram verterunt. Nec iniuste irascuntur multi: nam Republicani se puerorum more obstinantia potius quam constantia hac in re gerebant. Nec tamen debent Democratici senatores culpa vacui haberi: nam hi, cum potuerunt paulisper exspectare et satis Republicanorum sibi conciliare ut disceptatio terminaretur atque iniusta lex militaris abrogaretur, tamen maluerunt tamquam martyres festinare ad cladem coram omnibus accipiendam. Et dum puerilibus ludis senatores simulant se vafros callidosque suas partes defendere, milites homophili contra mores acceptos, contra sensum communem, contra populi voluntatem a muneribus demittuntur si audent amores suos confiteri, si recusant quominus mentiantur, si veritatem una cum amatis amplectuntur.

Supra Senatus ianuam inscribenda est haec sententia: Ruat iustitia, pereat aequitas, fiant ludi.

2010-12-04

De Celebrationis civibus mortuis duobus

Per multa saecula homines in pagis, deinde in oppidis, postremo in urbibus congregaverunt, non solum quod commodum videbatur labores diversos cum aliis partiri sed etiam quod ex hac munerum divisione nova commoda oriebantur, in quae nomina "vitae communis" et "cultus humani" et "rei publicae" imponimus. Sed paulo ante alterum bellum totius mundi, cum commoditas autoraedarum exorta esset, cives harum urbium et praesertim Americani coeperunt de urbibus ad regiones suburbanas recedere ad vitam privatiorem et quandam mediocritatem quasi auream separatim a vita communi sed non sine commoditatibus ut aiunt materialibus colendas. Hic igitur "suburbanismus," ut vocatur, non solum mutavit ubi cives habitarent sed etiam quomodo ii de vita communi et de suis officiis erga alios cives rempublicamque debitis cogitarent: suburbanismus enim ratio fuit tam ἠθικὴ quam χωρογραφική. Quoniam hae coloniae suburbanae quasi ex nihilo factae sunt, aut historia carentes aut historiam loci oblitterantes, et quoniam nullum sensum communitatis fovebant sed cives a civitate segregabant, immenses regiones suburbanae ut vastae utopiae (sive nusquamiae) habentur, quibus homines (qui nomen civis nesciunt) hortantur ad disiunctionem potius quam coniunctionem humanam necnon ad amorem sui eum aliorum anteponendum. Qui vult de hoc suburbanismo ante bellum alterum incipiente discere, is potest apud Sinclair Lewis et praecipue in eius libro Babbit multa legere, sed qui vult suburbanismum spectare florentem (vel putescentem, si maluerit eum respuere), is potest ad quamlibet pelliculam inter illud bellum confectum et Vietnamense bellum concacatum descriptam aut ad quodlibet spectaculum televisificum se conferre aut ad rationes philosophicas quibus considerantur non res externae, ut "quomodo officiis erga alios satisfaciam," sed res privatiores et introspicientes, ut "qui et qualis et cuias sim." Nam hodie, plurimis in regionibus et apud plurimos qui saeculo vicesimo eruditi sunt, suburbanismus adhuc pollet et homines ad talia sibi roganda impellit.

Epcot

At nova ratio vivendi, cui nomen "novi urbanismi" inditum est, saeculo vicesimo exeunte exorta est et nostro saeculo in pretio habetur. Hic novus urbanismus suburbanismi aerumnarum sibi conscius vult non solum domus familiis aedificare sed etiam communitatem civium colere. Secundum hanc rationem aedes insulaeque cum tabernis spatiisque publicis miscentur et ita disponuntur ut commodum sit deambulare aut, si iter longius fuerit faciendum, traminibus vehi potius quam autoraedam gubernare. Oppida igitur Europaea imitari dicuntur et vitam Americanam quae ante suburbanismum floruerat. Sed praeter haec alia fiunt ut communitas fovetur: nam omnes domus aedificaque secundum plurimas regulas ad quasdam normas aequantur, saepe aedium instar quae undevicesimo saeculo aut vicesimo saeculo ineunte structae esse imaginantur, et saepe fit ut historia loci aut a civibus celebratur aut nova historia ficticia ab aedificantibus excogitatur. Sunt igitur qui crimen "hyperrealismi," de quo apud Americanos reperto Iohannes Baudrillard Gallus et Umbertus Eco Italus scripserunt,1 in novum urbanismum obiciant, sed ubinam tota in historia hic hyperrealismus non invenitur? Nam etiam Romae fuit Romuli casa (aut, ut verius dicam, fuerunt Romuli casae duobus in collibus) et Numae "sacri fontis nemus et delubra" quorum ingenuum tofum Iuvenalis dixit esse marmoribus violatum. Nullum enim γένος neque ἔθνος—quae ipsa sunt genera mente concepta et finibus circumscripta non natura sed negotiationis more inter homines constitutis—non sibi fingit historiam,2 quae non solum veritatem tegat sed etiam hoc tegat, quod nihil veritatis subest quod tegatur.

Peiore tamen in modo et periculosius nonnumquam fit his in novis communitatibus ut homines quodammodo dissimiles aut legibus aut pretio ab civium vita communi excludantur. Cuius rei ut exemplum afferam, est in Florida nova regio quae "Oppida" vocatur, ubi senum communitas augetur pueris exclusis: legibus enim vetatur ne quis nondum undeviginti annos natus plus quam triginta dies Oppidis (nisi paucis in vicis certis et ad familias pueris oneratas destinatis) maneat, neve quis ullius aetatis ibi habitet nisi senex plus quam quinquaginta quinque annos natus in iisdem aedibus versetur. His legibus contra pueros latis, multi senes, quibus iuniores sint odio, Oppida sibi elegunt ut vitam senibus communem colant et sententias alienas et suis discrepantes fugiant. Saepius tamen pretium aedium fit inter cives et alienos discrimen: nam raro fit ut novus urbanismus eandem vim ad communitatem inter pauperiores efficiendam atque inter ditiores adhibeatur.

Quod verum est de Celebratione, oppido Floridensi quod e consiliis Gualterii Disney ortum est. Celebratio condita est (si de Celebratione "condita" loqui potest) anno 1994º, sed primi Celebrationenses illuc advenerunt anno 1996º. Hi primi fuerunt plerique Disneienses qui muneribus fungebantur in Mundo Disneiensi, unde quaestum satis magnum accipiebant. Adhuc Via Mundana sine intermissione Celebratione praeter Epcot in Regnum Magicum tendit. Quamquam postea alii qui muneribus extra Mundum fungebantur sedes Celebrationi sibi elegerunt, hi quoque divites et plerumque candida cute erant, ut Celebrationeses nunc inter se non multum differunt—immo omnes pecuniosi sunt et eiusdem farinae. Fere omnes solent aut ambulare aut vehiculis electricis aut ineptiis illis quae "Segway" vocantur potius quam autoraedis per Celebrationem vehi. Quo felicius Celebrationenses festas suas celebrare possint, autumno arborum folia importantur quae ubique struantur, nam in Florida foliorum colores non mutantur; hieme autem machinarum ope nives ficticiae in caelum proiiciuntur, ut natura nolente ningat. Natura tamen artificiosum oppidum non dereliquit—nam etiam apri facile possunt in silvis prope Celebrationem inveniri. Mirum locum! sed quid aliud exspectaveris ex illis qui Regnum Magicum deserta in palude condiderunt.

Quod omnes consimiles erant et divites, pauperibus non solum absentibus sed numquam et nusquam, ne in insomniis quidem, existentibus, cives huius magicae Celebrationis nulla anxietate scelerum laborabant: nullum furtem, nullum stuprum, nullum homicidium timebant sed quasi aurea aetate fruebantur.

Usque ad hanc hebdomadem.

Currus Cataphractus Celebrationi
Currus Cataphractus Celebrationi

Die Lunae Matteus Patricius Giovanditto, ludimagister rude donatus, cui placuerunt et litteras antiquas et de philosophia, religione, rebus gestis legere, vir duodesexaginta annos natus, qui caelebs cum Chiahuahua cane habitabat, in diaeta inventus est mortuus. Videtur inter ferias Gratias Agendi esse occisus. Quem custodes publici dicunt ab alio quodam necatum esse; vicini autem dicunt Matteum vitam quodammodo periculosam egisse. Nihilominus Celebratio, quoniam et parvum est oppidum et novum, ratione statistica potest (si volueris arte mathematica male abuti) inter periculosissimos locos numerari.

Die Iovis Craig Foushee, annorum quinquaginta et duorum, qui quaestu careret et ab uxore (quam mense Iunio oppugnaverat) repudiatus esset, insanivit et, se sua domo obicibus positis muniens, custodes publicos ad proelium provocavit. Nam Foushee fuerat miles aeronauta et postea artem sclopetariam docuerat. Quattuordecim igitur horas pugnabatur inter Foushee et vigiles non solum armis militaribus instructi sed etiam curru cataphracto. Die Veneris tandem gaso lacrimifero usi sunt custodes publici, qui deinde domum intraverunt, ubi Foushee invenerunt suo ipsius Marte et sua manu mortuum. Dixit vicina maesta Foushee fuisse virum iucundum, notum, spectatum; nescio tamen cur non addiderit "bene armatum."

Celebratio igitur utopia fortasse sed non omnino iuste eutopia vocari potest: hay mas mal en el aldehuela que se suena.


  1. scripserunt] Cf. Iohannis Baudrillard Americam (1986) et Simulacra Simulationemque (1981) atque Umberti Eco Itinera in Hyperrealitate (1975).
  2. historiam] Lectoris est decernere quantum fidei ipse velit triubere huic historiae suburbanismi et novi urbanismi, quam nunc ipse legit, nam etiam haec historia est mente concepta—id est mente pessimi discipuli concepta.

2010-12-03

De imperatoribus et senatoribus

Michael Mullen, admiraltus et praeses summorum imperatorum Americanorum, heri coram senatoribus id professus est quod nos iuvenes clamitabamus: nihil Reipublicae referre utrum miles virum an feminam amaret, dummodo officiis satisfaceret et de Republica bene mereretur.  Quod senatores noluerunt audire.

Michael Mullen

Disceptatur enim in senatu nunc an abrogranda sit lex militaris qua interdicitur "neve rogetur neve dicatur." Nam ante Guiliemum Clinton praesidem Reipublicae exercitus solebat milites investigare ut homophili (qui vocantur) demitterentur; hi porro saepe a contubernalibus pessime vexabantur necnon etiam a suis commilitonibus interficiebantur. Quamquam lege Clintonia interdictum est ne milites a praefectis interrogarentur investigarenturque ob amatoriam proclivitatem, simul tamen edictum est ut milites homophili omnia vestigia sui amoris tegerent, cum aliis permitteretur maribus ut uxores ducerent et feminis ut maribus nuberent. Iniquum etiam tunc temporis videbatur cogere alios amorem dissimulare inter alios eundem publice celebrantes, et praesertim cum veritas et fides erga commilitones debita maximi momenti haberentur. Nunc tamen temporis, post fere viginti annos, cum tempora mutata sint et nostrae leges in illis mutatae sint, haec iniquitas summa egregiaque stultita et vix ferenda videtur, nec pauci sunt qui animadverterint non solum nulla alia lege cives a professione ob proclivitatem sexualem demitti, sed etiam aliis legibus in variis civitatibus latis sancitum esse ne haec esset causa legitima ob quam aliquis a munere demitteretur. Obsoleta igitur insania nunc haec lex Clintonia "neve rogetur neve dicatur" atque abroganda, ut omnibus militibus quemlibet vel quamlibet aperte amantibus liceat sinceram fidem prae se ferre necnon ut leges, hac iniquitate sublata, tam sibi rationique esse consentaneae quam cum vita opinioneque communi quadrare videantur.

At haec opinio, quamvis plurimis et praesertim iunioribus, tamen non omnibus communis etiam hodie: nam rebus mutandis vehementer resistunt senes et praesertim quidam senatores, quorum caput et antesignanus est Iohannes McCain, bellicosus senator et Republicanus fautor rerum conservandarum qui anno bis millesimo octavo cum Sarah Palin contra Obamam magistratum summum petebat. Sed hac in re discrimen non inter factiones sed inter saecula iacet: nam etiam Meghan McCain, Iohannis filia et vehemens fautrix Republicanae factionis, non solum patrem contra reclamat sed in Obamam quoque, qui se nimis tardum ad legem "neve rogetur neve dicatur" abrogandam praebuisse videatur. Dixit illa se aegre posse mente effingere militem in vehiculo bellico contra tromocrates pugnantem semet ipsum rogare quocum contubernalis vellet in otio privato concumbare; non iam solum Republicanos ob iniustitiam erga homophilos esse culpandos sed factionem Democraticam quoque et praesidentem et senatores, qui deberent aequitatem iustitiamque homophilis promissas absolvere.

Senes nolunt confiteri homophilos iam militare et iam diu militasse. Quid tamen respondent imperatores? Mense Februario David Petraeus, imperator bello Afghanico praefectus, dixit se cum homophilis militasse et sua referre tantum hoc: an commilito posset sclopeto uti. Mullen heri fere eadem senatoribus dixit: se cum homophilis diu militasse; hoc autem addidit: exercitus Americani interesse "quid faceres, non qui esses." Responderunt igitur senatoribus summi imperatores; nam diligenter de re anquisiverant, nec causam invenerunt cur lex exoleta esset servanda. At senes senatoresque nolunt hoc responsum audire.

Senes volunt effingere homophiliam a militibus improbari: quod exercitus iam scit esse plerisque militibus falsum. Mullen tamen consilium iam excogitavit iis qui malunt de contubernalium vitis privatis sollicitari quam de hostibus: aut dignitatem erga omnes commilitones praebeant, aut novum munus inveniant. Hoc quoque senes noluerunt audire.

Hodie in senatum vocabuntur plures imperatores ad testimonium dicendum. Nescio utrum hi cum praeside summorum imperatorum consentiant an cum senatoribus. Nec scio cur operae pretium sit loqui, si senatores recusaverint quin aures admoveant nisi audiant quid audire velint. Sic tamen saepe cum senibus. Sed non nimis sollicitor, cum iuvenes magis ad officia, ad bonum commune, ad Rempublicam spectare quam anxietate Freudiana ob alterius hominis vitam privatam laborare videantur.

Et qui hodie sunt iuvenes, ipsi quodam die sedebunt in senatu.

2010-11-30

De novis instrumentis Freudianis: sive de mentulis tormentulisque.

Itali habent Lamborghinos suos, Iapones tramina ferriviaria omnium celerrima, Dubaienses turrem praealtam. Necnon inter Gallos, quotienscumque Nicolaus ille sentit se paulo curtiorem, Carla soccifer fertur scire eius sollicitudinem ita mulcere ut etiam Neapolionem bona parte superesse (sibi saltem) posse videatur. Americani tamen omnium gentium angore Freudiano maxime laborare videmur, qua de causa omnium gentium quam maxime gaudemus sclopetorum generibus novis.

XM25

Hodie igitur nuntiatum est milites nostros, qui bellum in Afghanenses novem iam annos frustra gerunt, nova tormentula accepisse quibus, etsi a caprariis et miserrimis pauperibus in bello omnium nostrorum longissimo superantur, nihilominus possint sentire se infestis Afghanensibus esse quodammodo longiores. Nam haec tormentula novissima, quibus index XM25 est inditus, non solum instrumenta telescopica praebent sed etiam radios lasericos (ut vocantur) proiciunt ut intervallum (ad bis mille et tricentos pedes seu septingenta metra) inter militem et hostem metiatur. Hoc intervallum a tormentuli ordinatro altero ordinatro in glandibus (sat magnis) imposito datur, quae ipsae etiam volantes satis calleant ubi sint ut possint certo intervallo aut ante aut post hostem in antecessum constituto displodere magni vi, tamquam pyroboli manuales. Omnia igitur de hoc sclopeto "magna," necnon pretium: nam unumquodque sclopetum constat tricenis quinis millibus dollariorum. Qui numerus non longe abest a stipendio fere medio solitis et usitatis opificibus per singulum annum soluto. Potens igitur et magna et pretiosa…"compensatio Freudiana."

Exercitus iam poposcit duodecies millia et quingenta horum tormentulorum; summa huius negotii ad $500,000,000 accedit. Melius faciliusque nobis fuisset unicuique caprario Afghanensi binos hircos emisse pretio multo minore itaque bellum vitavisse. Aut, quamquam nec novem annos iam praeteritos mutari possunt nec frates, patres, filii mortui ab Orco revocari possunt, possumus tamen nunc sine novis sclopetis emptis omnes nostros milites de remotis tescis Afganensibus deducere et sinere rusticos bellicosos inter se de harenis et saxis pugnare. Sed nimis rationis in tali consilio, et parum mentulae: itaque bellum tam sine pausa quam sine ratione geretur, nova instrumenta occidendi effingentur, quibus tamen Afghania numquam paciscetur. Nam hoc non bellum est sed certamen Freudianum ac mercatoribus sclopetorum lucrosum.

Olim intra octo annos libertatem impetravimus; postea intra quinque bellum civile gessimus; iam tamen in Afghania novem annos trivimus et plures, secundum duces, teremus; quem ad finem? Qualis gens essemus, immo qualis mundus esset, si tantam vim adhiberemus non ad fratres occidendos sed ad omnes adiuvandos?

2010-11-28

De regiminis digitis impudicis necnon de Sinensium actis diurnis.

Quarta hora matutina aeroportum petam ut domum regrediar. Quod itinera in dies difficiliora fiunt ob novas regulas ad libitum a custodibus excogitatas, quibus cives innocentes semper invisitatis contumeliis indignitatibusque afficiantur, constitui usui fore Sinensium acta diurna consulere ut discam quomodo ea gens, quae tyrannide dictitatur esse oppressa, nostris de novis regulis sentiat.

Ut multis aliis in rebus, Sinenses nos pro ludibrio habent. Nec iniuste. Verba illius pelliculae in sermonem Latinum versa subdidi.

Novae rationes "securitatis causa" in peregrinatores impositae iram in aeroportibus movent.

Cives Americani turbati sunt quod saepius in aeroportibus instrumenta adhibentur quae totum corpus scrutentur.  Nonnulli dicunt illis instrumentis res intimas nimisque privatas retegi.  Vigiles tamen, quibus muneri est vectores volantes custodire, dictitant novas rationes esse constitutas ne quaedam genera materiae displosivae, quae aliis modestioribusque instrumentis indagari non possint, a tromocratis adhibeantur; vectores porro qui recusent quominus machinis inspiciantur, posse in conclavibus secretis privatim palpari.

Pellicula telephono gestabili de vectore descripta, qui recusaret neve instrumento inspici neve digitis palpari, per YouTube divulgata iam viva per ora virum volitabat.  Detractores porro dicunt his novis rationibus nihil effici nisi ut ii ditescant, qui olim regiminis ministrorum muneribus functi sint et nunc quaestum petant apud negotiatorum societates.  Itaque vicesimus quartus dies mensis Novembris ab iratis vectoribus datus est reclamationi.

Nemo scit ad quem finem hae rationes novae pergant.  Nonnulli igitur dicunt cives Americanos a tromocratis iam esse victos.

"Securitatem" nunc censemus petendam aut imaginibus pornographicis aut palpatione. Facti sumus gens merae πορνείας, cuius regimen de nihilo aliud cogitare potest nisi de corporibus nudis aut spectandis aut demulcendis, quamquam nostri patres iamdiu monuerunt, qui libertatem necessariam pro temporaria quadam securitate tradere vellet, eum nec libertatem nec securitatem merere.

Tradidimus (gratias non solum Frutici agimus ob illud peccatum sed etiam nostris ingeniis timidis ignavisque), itaque nihil meremus nec bene de republica meremur.

Postscriptum

IMG_1064.jpg

E custodum manibus rapacibus evasi incolumis et sine magna mora—et sine vellicatione.  Nam utroque tempore, et antea cum Nusquamia discesseram et hodie cum Nusquamiam iterum petivi, anus quaedam, quae prae provectae aetatis detrimento vix poterat calceamenta exuere et sarcinas aperire et res ordinatim ad custodum fastidium explendum exponere, e viatorum agmine evocata et in locum vitreo saeptum trusa est quo "diligentius" custodum digitis impudicis vexaretur.  Scilicet omnibus liquet anus matronas tremulis artubus esse timendas, quarum plurimae sint auctores terrorum atque eversores bonam ordinem rerum.  De me tamen, quippe cuius ex ore mera innocentia ipsa una cum risu affabili semper efulgeat, non necesse est sollicitari.

2010-11-20

De comissatione baccalaurea paranda

Cum quibusdam amicis rerum gestarum studiosis soleo diebus Veneris locos mediaevalos et recentiores Latine scriptos legere et cervisiae copiam haurire. Inter hos amicos numeratur Andreas, astutus homo et frugi, qui mense Decembri uxorem est ducturus. Ob causas mihi nullo modo liquidas, alii discipuli videntur putare me debere praeesse ei festo antenuptiali qui apud nos "comissatio baccalaurea" vocatur. Ego autem numquam compedibus hymenaeiis vinctus omnino nescio quid de hoc amicitiae munere sit mihi faciendum.

Baccalaurei nomen in mares imponitur aetate legitima—id est in vesticipes qui possunt focale virile rite nodare potius quam id puerile unco metallico fibulave ad patagium affigunt—et suis facultatibus (potius quam parentum) viventes sed quibus nondum est laqueum mandatum matrimoniale. Hoc nomen mediaevale, ut gradus scholasticus, a nomine "vaccae" est ortum, fortasse quod medio (ut dicitur) aevo rustici caelebes habebantur tam stulti insubidi inepti quam vaccae secundum sententiam rusticarum. Huic tamen rationi etymologicae parum fidem tribuo, quod suspicor vaccas quolibet saeculo a mulieribus maioris aestimari quam ut cum viris conferantur. Ad alteram igitur explicationem vocabuli est fugiendum, qua baccalaurei medio aevo vocabantur equites minoris gradu dignitatis, quod optime quadrat tam cum opinione a baccalaureis hodiernis de semet ipsis concepta, quippe qui velint mente effingere se quasi equites per vitam vagari fortes serpentes alatas vincentes ac leves regum filias amantes, quam cum opinione omnibus aliis hominibus communi, secundum quam baccalaurei omni dignitate prorsus carere dicuntur.

Comissatio autem baccalaurea quasi ritus habetur quo is, qui mysta fiat, ante limen matrimoniale transgressum ad hanc mutationem paretur; ritus igitur ipse non debet transgressivus haberi sed praeparatorius, ut barbara vocabula a discipulis cultuum adhibitis ipse ad rem afferam quamvis a talibus studiis plerumque abhorrens. Nam hac comissatione anima viri non in alteram formam mutatur—immo hoc munus nuptiis ipsis datur—sed initiando commemorantur omnes vitae caelibis voluptates dissolutae et derelinquendae, quae amplificantur atque in maius tolluntur, quo manifestius mysta discrimen sentiat inter dulcia oblectamenta vitae caelibis et matrimonii ergastulum. Itaque nullum limen hoc in ritu transgreditur, sed potius fines inter varia vitarum genera, itaque inter varia hominum genera, roborantur imaginibus horum hominum—id est baccalaureorum—quasi ridiculis ac vulto ficto et in peius detorquato positis. Itaque baccalaurei his in comissationibus debent plus quam baccalaurei videri, immo hos oportet Alcibiadi ipsi libidine stupri ganeae ceterique cultus antecellant.

Hoc igitur est mihi pro bono amico parandum. Sed quid faciam ut omnia rite efficiantur? Nam ille ipse, rerum gestarum studiosus et bonus discipulus et probus homo, iam vetuit ne comissatio nimis licenter celebraretur. Quid? Interdictae sunt aleae, interdictae saltatrices (et praesertim hae interdictae sunt!), interdicta fere omnia nisi temetum. Vult bibere, omnia alia timet. Simplicius est eius voluntatem sequi et consilia simplicissima capere: tabernas vistabimus et vappam in eius gulam infundemus et eum…non ad matrimonium sed ad vitam ebriositate laborantem ducemus. Boni amici qui bonas vitas agant nonnumquam sunt omnium amicorum difficillimi.

2010-11-12

De Hymenaeo

Hymenaeus

Nonnullae fabulae non nisi in aliarum marginibus enarrantur.

Cum maiora poetarum antiquorum opera evolvimus, si placuerit primos interpretes consulere et commentarios in Homerum, Vergilium, Horatium, Statium iuxta eorum versus lecticare, saepe invenimus doctos interpretes videri ab proposito versuum explicandorum aberrasse quo fusius quasdam res temporis oblivione reconditas explicarent. Quod possumus duabus rationibus explicare. Simplicius enim licet non sine quadam traliticia auctoritate dicere hos errones more senibus menteque captis grammaticis solito per campos sibi iucundos esse vagatos itaque tempus nobis terere auctores legentibus probos. Si vero magis nobis placuerit rationem his doctis viris tribuere, eos ponamus inter alios qui "variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam" congessisse quam in compagem reddiderint nobis non primo aspectu liquidam. Secundum quam sententiam eos dicamus non solum commentarios scripsisse quibus poetas enodarent, sed etiam poetarum opera selegisse ut compagem haberent in qua suam scientiae acervam ponerent sive qua miscellam doctrinam ita informarent ut pictores, qui non solum parietem pigmentis ornarent sed etiam parietis spatia mente designarent ad certas imagines accipiendas quae per rationem collocandi sententiam maiorem exprimerent. Hac sententia freti forsitan facilius, vel saltem benignius, intellegamus interpretum egressiones quae nobis ad poetarum versus parum referre videantur.

In huius "interpetationis interpetationis" exemplum locos quinque ex interpretibus quattuor subdidi, quorum omnes fere nihil ad explicandorum versuum sensum pertinent, sed quibus altera fabula apud poetas nusquam reperta ennarratur.  Primum autem operae pretium est in memoriam vocare Herodotum, qui suam variam et miscellam et quasi confusaneam doctrinam ad eam normam informavit cui homines tam hesterni quam hodierni laudatissimum nomen historiae imposuerunt, septimo in libro narrasse primo Athenienses virgines prope Hymettam collem aquam ducentes a Pelasgis quibusdam esse raptas, vero Pelasgos ab Atheniensibus esse victos atque ex Attica expulsos.  Haec scripta sunt quinto saeculo ante Christum natum, nec videntur postea magni momenti habita usque ad quartum saeculum post Christum natum, cum Aelius Donatus ad Terentii fabellam scaenicam Adelphorum haec scripsit in nomen quod est "Hymenaeum":

…Alii virum fortem Atticum dicunt fuisse, qui raptas praedonibus virgines, oppressis latronibus, intactas patriae restituerit. (in Adelph. 905, sive V.vii.6)

Haec fabula neque ullum nexum cum Terentii illo "cupio; verum hoc mihi moraest, tibicina et hymenaeum qui cantent" praeter nomen ipsum in se continere videtur nec cum Herodoti fabula nisi haec duo: primum, quod pugnatum erat Athenis; deinde, quod Atheniensium filiae fuerunt a praedonibus vi liberandae. Necnon idem potest dici in Maurum Servium Honoratum, qui de Hymenaeo ad primum Aeneidis haec verba apposuit:

Hymenaeus quidam apud Athenas inter bella saevissima virgines liberavit, quam ob causam nubentes eius invocant nomen, quasi liberatoris virginitatis. (in Aen. 1.651)

Haec parum sensus ad Vergilii "Pergama cum peteret inconcessosque hymenaeos" addere potest nec multum nisi nomen nobis explicare.  Equidem tamen respondere velim et Donatum et Servium his annotationibus fabulam servavisse sibi notam et ad Hymenaei cultum spectantem, quam ad Terentii Maronisque versus apposuerint non solum ad nomen enodandum sed etiam ad fabulam narratam narrandam, quo plures cuppedias miscellas unam in lancem lectoribus praeberent.  Eo modo uterque interpres suos libros non solum oblectamentis instruxit sed etiam inter alios miscellanea locavit, quo in scribendi genere Herodoti libri poni possunt.

Sane qui volunt negare his locis esse cum Herodoto quicquam, iis nunc addere licet argumentum his in scholiis decantatum esse plurimis fabulis commune etiam primis ex litterarum tenebris, cum Homerus ipse arma virosque Troiae Achaeaeque cecinerit: sed taceant paulisper obiurgatores, nam nexum hunc magis perspicuum reddidit is qui (fortasse saeculo quinto post Christum natum?) scholia illa in Iliadem conscripsit nunc littera D insignita:

…Ὑμέναιός τις Ἀργεῖος παραπλέων τὰς Ἀθήνας, κατέλαβεν Ἀττικὰς παρθένους, ἁρπαζομένας ὑπὸ Πελασγῶν τινων, αἷς ἐπιφανεὶς αἴτιος ἐγένετο τοῦ μὴ βιασθῆναι, ἀποδιώξας τοὺς Πελασγούς. διὰ γοῦν τοῦτο νομίμως γαμούμεναι, ὥσπερ προσκαλούμεναι αὐτὸν, ὕμνον τινὰ ἔλεγον εἰς αὐτὸν ὃν ἐκάλουν Ὑμέναιον. (in Il. 18.493)

His verbis parum explicatur de Achillis scuto sed satis de Pelasgis, de colle Hymetto, de Hymenaeo ut possimus pro certo habere hanc fabulam aut eandem esse atque eam Herodoti aut saltem ab eodem fonte manasse.  Quaedam particulae autem mutatae sunt: nam Hymenaeus Argivus potius quam Atheniensis vocatur et naves in fabulam inducuntur.  Quamquam nemo alius, quoad sciam, dixit Hymenaeum esse Argivum, tamen et de piratarum navibus et quo natu sit Hymenaeus magni postea refert interpretum. Nam is qui Servii interpretationes auxit eandem fabulam ad Aeneidis quartum fusius enarravit:

Licet fabula de Hymenaeo in primo libro narrata sit breviter, tamen plenior talis est:

Hymenaeus Atheniensis adeo pulcher fuit ut adulescens puella putaretur. Is cum unam virginem nobilem ipse mediocriter ortus adamasset eiusque nuptias desperaret, quod unum poterat, sequendo puellam amori satis faciebat. Sed, cum Atheniensium nobilissimae virgines Eleusinae Cereri sacra facerent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas etiam Hymenaeus, qui illo amatam fuerat secutus, tamquam puella raptus est. Sed, cum piratae praedam per maria longinqua portassent, in desertam regionem delati ac fatigati somno se dederunt; quos cum universos occidisset Hymenaeus, relictis ibi virginibus Athenas reversus est petiitque a civibus, ut, si virgines quae raptae fuerant reduxisset, dilectae nuptias impetraret. Quas cum reduxisset, optatam in matrimonium virginem meruit. (in Aen. 4.99)

Hic primum inter nostras fabulas Hymenaei nomen cum τοῖς θεσμοφορίοις coniungitur, qua de causa fortasse non nimis delirare videamur si placuerit nobis suspicari huic fabulae esse aliquid cum Atheniensium religione commune.  Quam tamen meram coniecturam nolo sequi, quod cor nimis tristitiae patitur ob alteram sententiam, in qua puer amoris desperatus puellam quocumque sequebatur.  Eundem dolorem, sed verbis Terentianis, Lutatius seu Lactantius Placidus (qui vocatur) una cum eadem fabula expressit in annotatione ad Statii Thebaidem apposita ad rationem nominis Hymenaei dandam:

Hymenaeus, puer formosissimus, genere Atheniensis fuit. Is cum annos puerilis aetatis excederet, neque adhuc virum implere posset, ea pulchritudine praeditus fuisse dicitur, ut feminam mentiretur. Istum cum una ex civibus suis, virgo nobilis, adamasset, ipse, mediocribus ortus parentibus, quia nuptias desperabat, quod poterat tamen, puellam extrema amoris linea diligens, eius animo solo satisfaciebat aspectu. Cumque nobiles feminae cum virginibus sacra Cereris Eleusinae celebrarent, subito adventu piratarum raptae sunt; inter quas et Hymenaeus, qui illo amatam subsecutus fuerat, cum puella abripitur. Cum igitur per longinqua maria praedam piratae vexissent, ad quandam regionem tandem perueniunt, ubi et somno pressi ab insequentibus sunt peremti. Hymenaeus, relictis ibi virginibus, reversus Athenas, pactus est a ciuibus dilectae suae nuptias, si eis filias suas restitueret. Quas ubi pro voto restituit, exoptatam accepit uxorem. (ad Theb. 3.283)

"Extrema" illa "amoris linea" nonnullis in locis legitur, sed primum apud Terentium, qui in Eunuchi fabella scripsit:

Nil est. Quid nil? Si non tangendi copiast,
Eho! ne videndi quidem erit? Si illud non licet,
saltem hoc licebit: certe, extrema linea
amare haud nihil est. (Eun. 638–641, sive IV.ii.10–13)

Haec enim linea extrema a nonnullis vocatur e quinque illis tam notissimis quam ignotis, ita apud Terentium, Plautum, Ciceronem, Propertium, Nasonem, Petronium, et apud Longum, Achillem Tatium, Lucianum (vel saltem eum qui fertur Amores eo nomine scripsisse), et apud fere omnes interpretes Latinos, ut medio (ut dicitur) aevo apud scriptores innumerabiles repertis.  Quibus in lineis eruendis nunc laboro ad libellum stultum exarandum atque ad acroasin indoctam habendam.

2010-10-22

De consiliis capiendis

Autumnus Floridensis.

Cervisias bibentes et dioscoreas frictas edentes, ut mos est Floridensibus, nos qui solemus diebus Veneris locos medio (ut dicitur) aevo Latine scriptos lecticare coepimus loqui de quibusdam rebus paulo recentioribus. Nam apud nos hoc anno est quidam vir doctus et Bohemicus, qui stipendio qui Fulbright nominatur fruitur et arti pingendi studet, et qui nonnihil iam congessit de picturis in quibus delineanturthesauri antiquitatum collatarum, et in quibus orbis novus variis modis repraesentatur. Ostendit porro et multas papiliones his in imaginibus pictas et alias picturas in thesaurorum parietibus appositas (sive imagines in imaginibus impositis), quae videntur exemplaria imaginum xylographicarum libris additarum esse secutae. Equidem autem ex aestate conabar libros sexto decimo saeculo et postea scriptos colligere qui ad novum orbem et praesertim ad Floridam spectant et in quibus natura huius regionis variis modis tractatur. Haec duo studia videntur quadam inter se competentia gaudere, nec longe absunt a propositiis illius musei historiae naturalis cum studiorum universitate coniuncti, ubi et aboriginum vita et papiliones omnium generum exhibeantur. Itaque forsitan possit fieri ut oratiunculas de his rebus curemus in museo quodam huius anni die habendas. Sed talia instituere parareque nescimus…at talia somniare placet.

2010-10-20

De Q. Lollio Urbico praefecto urbi

In tabernis solemus de martyris oratoribusque cum amicis colloqui, nam utrosque melius intellegimus ebrii.

Duabus in Apologiis nomen cuiusdam Urbici legitur, qui videtur utraque in oratione esse unus et idem Q. Lollius M. f. Urbicus, praefectus urbi.

Igitur et priusquam causa ageretur, facile intellectu cuivis fuit, qualisnam accusatio futura esset, cuius qui fuerat professor et machinator idem fieri auctor timeret, ac praesertim Sicinius Aemilianus, qui si quippiam veri in me explorasset, nunquam profecto tam cunctanter hominem extraneum tot tantorumque criminum postulasset, qui avunculi sui testamentum quod verum sciebat pro falso infamarit, tanta quidem pertinacia, ut, cum Lollius Urbicus V.C. verum videri et ratum esse debere de consilio consularium virorum pronuntiasset, contra clarissimam vocem iuraverit vecordissimus iste, tamen illud testamentum fictum esse, adeo ut aegre Lollius Urbicus ab eius pernicie temperarit. Quam quidem vocem et tua aequitate et mea innocentia fretus spero in hoc quoque iudicio erupturam, quippe qui sciens innocentem criminatur eo sane facilius, quod iam, ut dixi, mentiens apud praefectum urbi in amplissima causa convictus est.

Sic Apuleius altero in Apologiae capite contra Sicinium Aemilianum exorsus mentionem fecit de Lollio Urbico, qui voluisset gravem sententiam in Aemilianum mendacem fraudatoremque ferre. Vehementiorem tamen praefectum Iustinus Martyr suis verbis delineavit altera in Apologia, cum iudicium Ptolemaei et Lucii describeret:

καὶ τὸν Πτολεμαῖον, φιλαλήθη ἀλλ' οὐκ ἀπατηλὸν οὐδὲ ψευδολόγον τὴν γνώμην ὄντα ὁμολογήσαντα ἑαυτὸν εἶναι Χριστιανόν, ἐν δεσμοῖς γενέσθαι ὁ ἑκατόνταρχος πεποίηκεν, καὶ ἐπὶ πολὺν χρόνον ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ ἐκολάσατο.

τελευταῖον δέ, ὅτε ἐπὶ Οὔρβικον ἤχθη ὁ ἄνθρωπος, ὁμοίως αὐτὸ τοῦτο μόνον ἐξητάσθη, εἰ εἴη Χριστιανός.

καὶ πάλιν, τὰ καλὰ ἑαυτῷ συνεπιστάμενος διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ Χριστοῦ διδαχήν, τὸ διδασκαλεῖον τῆς θείας ἀρετῆς ὡμολόγησεν. ὁ γὰρ ἀρνούμενος ὁτιοῦν ἢ κατεγνωκὼς τοῦ πράγματος ἔξαρνος γίνεται, ἢ ἑαυτὸν ἀνάξιον ἐπιστάμενος καὶ ἀλλότριον τοῦ πράγματος τὴν ὁμολογίαν φεύγει· ὧν οὐδὲν πρόσεστιν τῷ ἀληθινῷ Χριστιανῷ.

καὶ τοῦ Οὐρβίκου κελεύσαντος αὐτὸν ἀπαχθῆναι Λούκιός τις, καὶ αὐτὸς ὢν Χριστιανός, ὁρῶν τὴν ἀλόγως οὕτως γενομένην κρίσιν, πρὸς τὸν Οὔρβικον ἔφη· «Τίς ἡ αἰτία; τοῦ μήτε μοιχὸν μήτε πόρνον μήτε ἀνδροφόνον μήτε λωποδύτην μήτε ἅρπαγα μήτε ἁπλῶς ἀδίκημά τι πράξαντα ἐλεγχόμενον, ὀνόματος δὲ Χριστιανοῦ προσωνυμίαν ὁμολογοῦντα τὸν ἄνθρωπον τοῦτον ἐκολάσω; οὐ πρέποντα Εὐσεβεῖ αὐτοκράτορι οὐδὲ φιλοσόφου Καίσαρος παιδὶ οὐδὲ τῇ ἱερᾷ συγκλήτῳ κρίνεις, ὦ Οὔρβικε.»

καὶ ὃς οὐδὲν ἄλλο ἀποκρινάμενος καὶ πρὸς τὸν Λούκιον ἔφη· «Δοκεῖς μοι καὶ σὺ εἶναι τοιοῦτος.»

καὶ Λουκίου φήσαντος· «Μάλιστα,» πάλιν καὶ αὐτὸν ἀπαχθῆναι ἐκέλευσεν. ὁ δὲ καὶ χάριν εἰδέναι ὡμολόγει, πονηρῶν δεσποτῶν τῶν τοιούτων ἀπηλλάχθαι γινώσκων καὶ πρὸς τὸν πατέρα καὶ βασιλέα τῶν οὐρανῶν πορεύεσθαι.

καὶ ἄλλος δὲ τρίτος ἐπελθὼν κολασθῆναι προσετιμήθη.

Itaque Iustinus non solum in Urbicum invectus est sed etiam in mendaces negatoresque qui aut prae metu aut ob pudorem nollent sua facinora confiteri. Quae autem aliis de martyriis narrari solent—miracula, cruciatus, mors mortalibus horrenda—omnia praetermittuntur, ut narratio tantum ex iudicio ipso ac rogatis responsisque constet. Ptolemaeus ex iudicio quasi a scaena abducitur; deinde Lucius intrat et abducitur; postremo tertius sine nomine: sed Urbicus manet, quippe qui personam agat principalem. Cuius momenti hac in narratione ille sit hoc ostenditur, quod ex Urbico exorsus est Iustinus, qui postea ad Crescentem transit et Christianos plerosque adversus calumnatores defendit: horum orationis graduum primus tamen est Urbicus, nec iniuste, quia praefecti urbi fuit veritatem a mendaciis dignoscere. Qui eodem munere fungitur ut apud Apuleium, sed more inverso: nam qui altera in oratione punire voluit mendaciloquos, veriloquos punit idem altera in oratione.

Non liquet uter primus suam Apologiam conscripserit et in lucem ediderit, Apuleius an Iustinus. Nec debemus incaute putare alterum alterius orationem aut audivisse aut legisse, cum facile possit fieri ut neuter alterius opera noverit. Sed idem Urbicus, quippe qui duabus in Apologiis utroque sermone et eadem in urbe et fere eodem tempore habitis munere inverso functus sit, nos invitat ut rogemus num aliis in locis hae duae orationes inter se collocutae esse videantur.

2010-10-17

De gelidi theobromatis generibus XXXVI, necnon de laride

Voluptas etiam varia dici solet, cum percipitur ex multis dissimilibus rebus dissimiliter efficientibus voluptates.

Oratiunculam hodie audivimus Christophori, qui acroasin praemeditabatur quam in conventu rerum gestarum studiosorum mox haberet. Postea tamen nos amici tres a sapientia ad sapores discessimus, quod ex alio amico audivimus quandam tabernam hac nocte triginta et sex (quo numero etiam dicuntur fuisse primi diei horae et Trismegisti decani et homines uniuscuiusque saeculi omnino iusti) genera diversa glaciei edibilis praebere, quorum omnium sapor principalis ac, ut ita dicam, fundamentum esset theobroma. Ego quattuor genera gustavi:

  1. quasi placentam Kentukiensem, in qua iuglandes pacanae seu Americanae cum vischio Borbonensi commixtae saporem cacaoticam auxerunt;
  2. socolatam cum vino atro, cui addita erant et mora Idaea et frustula socolatae albae;
  3. theobroma rhomio maceratum cum zinzibero;
  4. chocolatum cum larido fricto.

Recte legisti, lector benigne, nec oculis deceptus es: nam etiam cum lardo suillo in theobroma immixto vendebatur glacies edibilis, acervus saporum tam dulcium quam salsorum et quam maxime Americanus. Ad dextram potes hoc miraculum culinarium lucis ope depictum oculis propriis nec ulla re deceptis videre: qua in imagine eminet glacies carne suilla ornata, cum in abscedentia fuscior conspicitur glacies rhomio zinziberoque roborata. Remotiora enim aromata orientalia et Caribarum temetum, res peregrinae et alienae et in fusciore dulcedine reconditae; cum prope nos salsa mortuorum iacet caro porcorum: e quibus duobus principiis sibi oppositis constant magna mysteria quae nihil nisi τὸ ἱερὸν θεοβρῶμα potest explicare. Ut scripsit Pisides:

ὕδωρ δὲ καὶ πῦρ, τὰς ἐναντίας φύσεις,
θεοὺς παρεισάγουσιν ἀλληλοφθόρους,
λύσιν σέβοντες πραγμάτων ἐναντίων.

Cum foris sedentes glaciem essemus, profestrix benigna et sapiens una cum marito, viro optimo et linguae Islandicae perito, necnon ridente cum parvulo nobis obviam venit, glaciem cacaotinam quaerens. Non igitur soli eramus qui initia theobromatis ritusque celebrarent.

2010-10-16

Ἀπώλετο νόστιμον ἦμαρ.

Millesimo noningentesimo septimo anno Salutis et studiorum universitatis Floridensis altero institutum est ut certo die patres discipulorum invitarentur ad filios visendos, quo tempore festo ludi celebraretur, ut moris erat aliis in universitatibus Americanis. Huic diei, ut fere omnibus in universitatibus gymnasiisque per totam rempublicam factum est, nomen τοῦ νοστοῦ ideo impositum est quod patres dicipulorum ipsi quondam alumni fuerunt et illo die ad Almam Matrem (ut dicitur) quasi domum redire habebantur. His igitur diebus festis in honorem non solum discipulorum sed etiam totam studiorum universitatis historiam dantur spectacula, et in primis ludus pedifollis. Floridenses autem pompas, epulas, concentus, iudicia pulchritudinis, tot tantasque alias id genus festivitates addunt, quae per mensem integrum tendunt, ut nulla nostrae reipublicae academia lautiorem (vel maiorem quidem) νόστον celebrare dicatur. Haec omnia, tamen, ad unam rem ducunt: ad ludum pedifollis, quo scilicet nihil in vita academica potest esse maioris momenti. Nam heri omnes scholae sunt abrogatae, bibliotheca est clausa (et, ut apparet, portis contra turbas fortasse victoria delirantes roboratis munita), ingens vis cervisiae agmine vehiciulorum lagoenis cadis doliis oneratorum est illata.

At Crocodili nostri victi sunt a Canibus Molossis Mississippiensibus. Tertia igitur clades est accepta: Crocodili enim iam erant a Tigridibus Ludovicianensibus comesti atque sub Aestu Sanguineo mersi Alabamensi, sed multo gravius fuit Crocodilis, quibus quaedam obsoleti honoris reliquiae et locus in ordine universitatum vicesimus alter haeserant (saltem ante certamen deperditum—anno praeterito locum omnium primum alterumve per annum tenebant), a Canibus Molossis ita mordi, quibus nullus locus neque etiam spes erat tributa. Sed acerrimum dedecus academicum est νόστιμον ἦμαρ sic irrite claudi, quod plus viginti annos ante hanc noctem Crocodilis non acciderat. Nihil igitur Floridensibus nunc relictum nisi cervisiam lacrimis miscere.

Vae victis.

2010-10-13

De empenadis calidis prae caloribus non emendis.

Fuit quondam pueris in pretio potionem citream sive Limonatam aestate vendere, ut etiam tenera aetate artem discerent mercandi. Hodie tamen prope stationem laophoricam pueros nonnullos vidi empenadas venditantes calidas. Quod cibi genus, quamquam cum gustu Floridensi congruere et cohaerere videtur, fortasse tamen non est limonatae anteponendum diebus autumnalibus, quippe qui a caloribus aestivis non multum differant. Discent igitur, ni fallor, hi mercatores imperiti consilia caelo accommodare: nam nemo—ne Nemo quidem—empenadas calidas emet cum tricesimus alter gradus Celsianus in thermoscopio indicetur; multo enim callidius esset potiones frigidas venditare.

Talis insania me submonet de negotiatorum societatibus Americanis quae ingentes autoraedas benzinum haurientes vendere conantur, cum et pretium benzini augeatur et emptorum sacculi pleni sint aranearum: necesse enim mercatoribus semper ὄρνιθας κρίνων consila ad tempora nova aptare.

2010-10-12

Περὶ τοῦ σάκεος τοῦ Περσέως

 

Fructus.jpg

Hesiodi ascribitur breve carmen Ἀσπὶς nomine, quamquam hoc nomen scuti nusquam inter illos versus legitur; immo vis Herculea dicitur σάκος manibus ferre omnifulgens. Quod consentaneum videtur Homeri rationibus, cuius in carminibus—ut Natasha Bershadsky nuper ostendit—quicumque ἀσπιδῇ armatus contra σακέσπαλον stare ausus sit, is procul dubio sit moriturus. Ἄρρηκτον enim τὸ σάκος saepe, numquam ἡ ἀσπὶς vocatur.  Itaque Hercules ἐν τῇ Ἀσπιδῇ gerit τὸ σάκος sibi idoneum, quod in carmine brevi haud breviter describitur.

Quo in scuto (et in Scuto) Perseus alter heros describitur his verbis:

Ἐν δ' ἦν ἠυκόμου Δανάης τέκος, ἱππότα Περσεύς,
οὔτ' ἄρ' ἐπιψαύων σάκεος ποσὶν οὔθ' ἑκὰς αὐτοῦ,
θαῦμα μέγα φράσσασθ', ἐπεὶ οὐδαμῇ ἐστήρικτο.
τὼς γάρ μιν παλάμαις τεῦξεν κλυτὸς Ἀμφιγυήεις,
χρύσεον· ἀμφὶ δὲ ποσσὶν ἔχεν πτερόεντα πέδιλα·
ὤμοισιν δέ μιν ἀμφὶ μελάνδετον ἆορ ἔκειτο
χαλκέου ἐκ τελαμῶνος· ὃ δ' ὥς τε νόημ' ἐποτᾶτο·
πᾶν δὲ μετάφρενον εἶχε κάρη δεινοῖο πελώρου,
Γοργοῦς· ἀμφὶ δέ μιν κίβισις θέε, θαῦμα ἰδέσθαι,
ἀργυρέη· θύσανοι δὲ κατῃωρεῦντο φαεινοὶ
χρύσειοι· δεινὴ δὲ περὶ κροτάφοισι ἄνακτος
κεῖτ' Ἄιδος κυνέη νυκτὸς ζόφον αἰνὸν ἔχουσα.
αὐτὸς δὲ σπεύδοντι καὶ ἐρρίγοντι ἐοικὼς
Περσεὺς Δαναΐδης ἐτιταίνετο·…

Quibus in verbis duae res mihi saltem videntur animadvertendae. Primum, cum poeta noster dicat Perseum nec scutum tangere pedibus nec longe abesse neque usquam affigi: agnoscimus Perseum hoc in scuto non ita caelari ut geometrarum figuras illas planas quae e lineis tantum per longitudines et latitudines protentis constent, sed ut solidas figuras quae in altitudinem quoque extollantur. Perseus igitur supra scutum in aere eodem modo pendet atque homines volantes in pelliculis cinematographicis depinguntur: nam Herculis scutum nihil aliud est quam facies cuiusdam minoris terrae e metallibus ita compositae ut saecula aurea, argentea, aenea quae in Theogonia describuntur. μικροκοσμὸς οὖν τὸ σάκος.

Deinde, Perseus videtur aliqua re carere. Nam in pera conditum gerit Gorgonis caput (quod fortasse eadem ratione describitur atque apud Cervantem un poco de grana blanca in un lienzo de bocací verde involutus a narratoris persona videri describique potuit), necnon soleas alatas atque ensem et galeam noctis caligine praeditam, sed instrumento illo caret quo potuit Perseus Medusam videre occidereque neque in lapidem mutari. Caret igitur Perseus scuto. Qua in absentia nonnihil salubris rationis sanitatisque fortasse inest: nam periculum esset, si herois scutum caelatum in herois scuto caelatum esset, ne scuta et heroes et imagines ita ad infinitum multiplicarentur. Hoc enim est nefandum speculi omnifulgentis munus, quo Persei scutum iam semel erat functum, atque altero sensu fortasse id Herculis iterum fungitur, quippe quod non solum variarum fabularum argumenta in hoc carmen repercuterit sed etiam imaginem Martis filiosque eius atque Apollonis et Minervae, qui et in caelatura et extra scutum circa Herculem ac Cygnum reperiantur.

2010-10-10

De comitiis Chirgisianis

Gaudendum est Chirgisiam nunc diem comitialem celebrare ad senatum primum in media Asia eligendum. Rosa Otunbayeva enim praesidens vult veram rempublicam condere, in qua potestas sit penes populum potius quam tyrannos, quod, suffragiis datis, longe differet a statu Uzbeciensium et eorum ducis Karimov.

Et praesertim gaudendum est Otunbayevam regimenque post Bakiyev expulsum ad tempus et quasi per interregnum constitutum potuisse populum e tumultibus ad pacem et ad comitia habenda ducere. Spero fore ut pax servetur ac senatus et magistratus possint corruptelam vitare.

2010-10-09

Post pelliculam spectatam

Postquam pelliculam spectaveramus, grex noster dissapavit antequam possemus consilium inire bibendo. Nam sera fuit hora et nonnulli ad uxores maritosque redire volebant, alii ad alia consilia coitusque amicorum. Ego et Andreas paulisper sine proposito trans studiorum universitatem deambulabamus et festivitates quasdam invenimus, de quibus nihil antea audiveramus.

Primum invenimus pueros puellamque ludentes more quam maxime Americano: pugnis calcibusque digladiantes. Hi dixerunt se solere ita se exercere quodam in aedificio, e quibus explusi essent hac nocte quod Robertus Dylan ibi concentum haberet: maxime ego doleo quod de concentu nihil sciveram, nam Robertum Dylan audire non displicuisset.

Eo tempore ministri cursum inflabant obicum, quibus discipuli obluctantes oblectarentur. Ad cursum revenimus post vesperam, quo difficilius nobis esset impedimenta videre dum adversis obniteremur et currendo, labendo, cadendo, rependo, ascendendo certaremus.

Maizium inflatum nancisici sumus sine pretio et potiones spumantes. Nec longe aberat congressus hominum potionem Arabicam bibentium, quibus nos adiungimus. Ut caffeum haberemus, necesse fuit nobis nomina nostra in pinacibus scribere, quos gereremus ut alii scirent qui essemus. Itaque nomen cuiusdam amici absentis in tabella inscripsi et me Christophorem appellavi, ut nomen commoditatis causa haberem. Andreas tamen nescioquomodo nullum pinacem sumpsit sed potionem potuit sine nomine ostenso furari. Salutantibus dictitabamus nos esse rerum medio (ut aiunt) aevo gestarum studiosos, ac quaedam artis psychologicae discipula Formosensis Andreae dixit eum oculis esse praeditos mediaevalibus. Tales oculos habere nescio utrum sit bonum an malum, sed animadverti eam nihil de oculis meis dixisse, quod sine dubio fuit malum.

Lumina super discipulorum taberna suspensa.

De "Agora" pellicula cinematographica

Cum amicis qui rebus gestis student pelliculam spectavi cinematographicam quae "Agora" inscribitur. Qua in fabula narratur de Hypatia philosopha Alexandrina et de Christianorum turba quae tam in studia philosophica quam in philosophae ipsius libertatem et, in pelliculae fine, vitam terminum vi imposuit.

Agora-Weisz-with-Amenabar-onset.jpg

Hoc spectaculum, quamquam a Hispano potius quam Americano dispositore est factum, nihilominus, quippe quod apud nos nunc divulgetur, secundum quasdam normas solitas iudicare volumus quae fere regulae apud Americanos videntur iamdudum factae.

Primum duos sonus vocum animadvertimus. Saepe enim in pelliculis nostris sonum Britannicum audimus quasi signum ingenii, potentiae, auctoritatis. Cuius rei ad exemplum saepe afferuntur nugatoriae illae pelliculae de bellis caelestis in quibus Lucius Skywalker et rebelles Americanico sonu loquentes pugnant contra imperium eos opprimens et Britannorum more loquens. Porro, cum novae illius seriei pelliculae nuper additae essent, nonnulli existimatores animadverterunt aliam factionem sonu Sinensium et quemdam morionem IarIar nomine Caribbico more loqui videri, quae nonnullis fuerunt causae irae. Porro in fabulis togatis seu "solearum gladiorumque" (ut vocantur) Americani assuefacti sunt audire Romanos Britannice loquentes nisi eos qui aut ad Christianam fidem sunt vertituri aut contra Romanos pugnaturi sunt. (Illa tamen pellicula cui "Gladiator" titulus datus est paulo ab hac norma hoc discessit, quod nemo auditor potest intellegere quali sonu locutus sit Russel Crowe histrio principalis, stirpibus Australianis natus sed diu inter Americanos versatus. Satis tamen a Britannicis Romanis discrepat ut fortasse possit ut Americanus accipi, quod cum persona rebelli quadrat.)

Hac in Agora duo sunt vocum sonus: Britannicus et Asiaticus. Britannicae enim sunt voces quas philosopha et alii pagani philosophique emittunt, cum Christiani videntur eum sonum Asiaticum adhibere quem audimus praesertim ex illis qui regiones incolant plerumque ad fidem Mahometanam spectantes.

Deinde faciem habitumque animadvertimus, quae ad rhetoricam (ut aiunt) oculi pertinent. Nam saepe in pelliculis videmus quasi Manichaeorum rationem a dispositoribus adhibitam, qua candidiores et albis tunicis induti partem meliorem significant, scelesti tamen fuscioribus vestimentis cutibusque insigniuntur. Quae artis cinematographicae regula saepe hodie ludibrio habetur sed hac in Agora ad absurditatem provehitur. Nam, paucis exceptis, fere omnes personae possunt secundum cutis colorem statim iudicari: Hypatia omnium pallidissima, ab aliis paganis paululum minus candentibus adiuta, fuscioribus et mauris Christianis semper opponitur. Ὁ μισογύνης enim qui in concilio Alexandrino rogat cur debeant primarii consilium feminae audire: is est et maurus et Christianus. Cyrillus episcopus, qui turbam Christianorum contra philosophos, contra Iudaeos, contra feminas movet, et qui conatur potestatem a regimine saeculari extorquere, is fusco cute, nigris oculis, vestimentis purpureis est insignis. Haec turba, cuius numerus per pelliculam crescit et ita depingitur ut quasi formicarum agmen videatur, semper eisdem pannis atris mitrisque est induta.

Manichaeismus cinematographicus tabulatim expositus:

Ex quibus indiciis tam videndis quam audiendis, difficile est putare hanc pelliculam potius ad Christianos philosophosque spectare quam ad Mahometanos religiosiores et Europaeos qui "humanismum saecularem" ut vocatur magni aestimare dicuntur. Nam Christiani et specie et sonu et fervore maxime in mentem vocant Mahometanos, quod suspicor non a dispositoris consilio afuisse. Hypatia tamen pallida, quae ad nullam fidem adhaeret nisi philosophiam, quae in scientiam naturae rerum vergit, et quae libertatem feminis aequitatemque promovet, videtur esse morum Europaeorum exemplar. Potest igitur Agora ita "legi" seu intelligi ut quorundam Europaeorum anxietatem exprimere videatur: sed apud Americanos puto fore ut haec lectio minus valeat. Nam amici quibuscum Agoram spectavi post pelliculam de Baptistis potius loquebantur, quorum Cyrillus esset dux praepotens, si hodie viveret. Andreas, amicus callidus, dixit argumentum sibi videri ad Galileum magis pertinere. Professor autem (seu ut nonnulli aiunt profestrix) quae nobiscum pelliculam spectavit de argumento pauca dixit, sed identidem rogitabat cur nemo nisi Christianus codicem habuisset, cum sciremus paganos et voluminibus et codicibus usos esse.

2010-10-07

De tempestate autumnali


Tempora sunt mutata atque autumnus aestatem expulsit; itaque diurni calores non iam praeter nonagesimum gradum secundum Fahrenheiti rationem thermoscopium dividendi excedunt, necdum subter octogesimum gradum, ut hieme fit, descendunt. Quos numeros secundum Celsianam haeresiam exprimere, propter cervisiam nequeo. Haec tamen adseverare possum: piscinam non iam tepidam natatores minus allicere, sed lectulos circa piscinam expositos nondum esse vacuos apricantibus. Auream mediocritatem autumnalem!

2010-10-06

De deis colendis puniendisque

Apud Georgium Pisidem, qui carmen haud perspicuum De expeditione Persica panxit, haec de barbaris leguntur:

παρ' οἷς θεός τις ἀφρόνως νομίζεται
ἔνοπλος ἵππος προσκυνούμενος μάτην,
ὃς εἰς ἔλεγχον τοῦ πλάνου σεβάσματος
νῦν προσκυνεῖται καὶ πάλιν μαστίζεται.
ὦ καρδίας σύμπτωσις ἠθλιωμένη·
πῶς τῷ παρ' αὐτῶν δυσσεβῶς τιμωμένῳ
τιμὴν ὁμοῦ νέμουσι καὶ τιμωρίαν;
καὶ τῆς μὲν οὐ μετέσχε προσκυνούμενος,
τῇ δὲ προσαλγεῖ πυκνὰ μαστιγούμενος.

Ritus his in versibus descriptus studium meum nonnihil movet, non solum quod haec oppositio inter τιμὴν et τιμωρία me aliquatenus submonet de sententiis bene notis quae B. F. Skinner de praemiis poenisque exposuit et quod harum commixtio tam Pisidi quam nostris psychologis videbatur mera insania, sed quod mentionem huius cultus ritusque numquam antea offendi. Nomen enim nec gentis (praeterquam quod Persae vocantur) nec cultus mihi est notum, neque apud auctores recentiores possum etiam vestigium huius ritus equini invenire. Ubi igitur terrarum et cuius iussu sunt equi talia saturnalicia tormenta passi?

Statim autem agnovi Euripiden illam locutionem ἵππον ἔνοπλον dixisse in equum Troianum. Quod tamen nihil ad hunc nodum solvendum videtur adiuvare, sed talis nexus menti meae levi et leves in coniecturas prono non displiceret, si rem melius intellegerem.

Hoc tamen unum didici quod videtur ad rem pertinere: suspicor Theophylactum Simocattam historicum locum Pisidis in mente habuisse cum in Justiniani ducis Romanorum orationem habentis os haec verba imponeret:

οὐκ ἔστιν ἡμῖν θεὸς μαστιζόμενος· οὐ γὰρ ἵππον χειροτονοῦμεν εἰς λάτρευμα. (Historiae 3.13.14)

2010-10-04

De iis qui oleo incendium restinguere velle videantur.

bilde.jpeg

Intra spatium quattuor millium passuum atque intra tempus tredecim minutarum partium temporis, cuius initium constat circiter quarta hora pomeridiana fuisse, septem homines hodie Gainesvillae sclopetis vulnerati sunt, e quibus duo mortui sunt. Unus enim homo vesanus et biocolytis nimis bene notus, Cliffordus L. Miller nomine, rubro vehiculo onerario vectus et sclopeto armatus, cursum ex oppido per viam Crataegeam rus tendens certos homines quaesiverat sibi notos quos interficeret. Qui autem, post sex homines ictos, ipse custodes publicos telephonice adiverat antequam in via quadrigesima sexta, quae est iuxta prata Painensia sita, idem sclopetum in se vertit et mortem sibi conscivit.

Google Maps.jpg

Stephanus Maynard, biocolytarum locumtenens qui orationem coram diunariis hac nocte habuit, dixit unum sclopetum cum Cliffordi Miller corpore esse inventum; iaculatorem porro certos homines diversas ad domos repertos consulto petivisse quos singulis in locis multis ictibus aggrederetur. "Nescimus," inquit, "causas ob quas ille ad has domos iverit, sed scimus eum ad delectos locos ivisse. Potuit enim ille ad quemlibet locum ire ut homines sibi ignotos interficeret: nam ad pantopolium ire potuit vel ad multos alios locos, quod tamen non fecit."

Ricardus Saulsberry, praefectus vigilium, dixit quendam vulneratum, qui per os ictus esset, potuisse ad stationem vigilum adversus incendia institutorum ambulare, unde ad studiorum universitatis nosocomeum veheretur.

Cliffordus Miller saltem ex anno 2005º identidem comprehendebatur et in carcerem trudebantur propter venena narcotica, vim in alios illatam, effracturam, furtem, latrociniam. Huius anni mense Ianuario, ob furtem et vim in res illatam comprehensus atque in ius vocatus, non habebatur satis esse compos mentis ut iudicaretur. Quod iterum accidit mense Martio, cum vel ebrius vel medicamentis stupefactus autoraedam gubernavisset et custodi publico se comprehendenti restitisset. Utroque tempore satis liquit Cliffordum esse periculosum, sed secundum leges ille potuit neque ab innocentium vita communi seiungi nec, ut apparet, prohiberi quin sclopetum quodammodo nancisceretur.

Cliffordus non videtur discipulus fuisse Floridensis studiorum universitatis, et omnia haec longe ab universitatis campo acciderunt. Sed bonum est discipulis meminisse alios eodem in oppido habitare, qui non omnes nebulosam vitam philosophicam agant sed omnino aliter hallucinentur. Cras tamen sine dubio ex quibusdam discipulis natu minoribus audiam talia: plures homines debere manuballistas gerere, quibus armati boni possint scelestis armatis resistere; omnes porro homines magis comiter se gesturos fuisse, si omnes cives essent armati. Philosophiam Americanam: oleo incendium restinguere. Quae qui proferunt etiam plura eius generis argumenta in sua pagina interretiali exponunt.

2010-09-24

De osculis osculationeque

Crocodilus osculationis cupidus.

Servii verba de primi Aeneidis libri versu ducentesimo quinquagesimo sexto:

oscula libavit] Leviter tetigit. Et sciendum osculum religionis esse, savium voluptatis, quamvis quidam osculum filiis dari, uxori basium, scorto savium dicant. Sane multi nolunt ita intellegi, ut summum osculum filiae dederit, id est non pressum, sed summa labella contingens, sed ita aiunt: tum hilarus Iuppiter vultus natae libavit, id est contigit, scilicet ut nos solemus cum blandimentis quibusdam sinistram maxillam contingere liberorum ac deinde ad os nostrum dextram referre. Ergo 'libavit' merito, quia partem vultus, non totos contigerat, ut 'oscula' dixerit quasi minora et teneriora filiae ora, ut ora diminutive oscula; nam ora vultus dici, ut “intentique ora tenebant” et “sic ora ferebat." ipse diminutive oscula dixit minores et teneros vultus “summaque per galeam delibans oscula fatur."

Addam ego hoc: duos tantum apud antiquos nomen substantivum osculationis adhibuisse: Ciceronem et Catullum. Ille de Lesbia seu Clodia hac in periodo salse loquitur:

Si quae non nupta mulier domum suam patefecerit omnium cupiditati palamque sese in meretricia vita conlocarit, virorum alienissimorum conviviis uti instituerit, si hoc in urbe, si in hortis, si in Baiarum illa celebritate faciat, si denique ita sese gerat non incessu solum sed ornatu atque comitatu, non flagrantia oculorum, non libertate sermonum, sed etiam complexu, osculatione, actis, navigatione, conviviis, ut non solum meretrix sed etiam proterva meretrix procaxque videatur: cum hac si qui adulescens forte fuerit, utrum hic tibi, L. Herenni, adulter an amator, expugnare pudicitiam an explere libidinem voluisse videatur?

Pulcherrima verba ad numeros cadentia: sed insolita vocabula semper sunt animadvertenda. Forsitan igitur prudentes lectores suspicentur me dicturum Veronensem idem insolitum nomen in Lesbiam perhibuisse, quae coniectura primo asepctu rationi quam maxime consentanea videtur. Sed aliter res sese habent; scripsit enim C. Valerius in carmine duodequinquagesimo:

Mellitos oculos tuos, Iuventi,
siquis me sinat usque basiare,
usque ad milia basiem trecenta,
nec mi umquam videar satur futurus,
non si densior Africis aristis
sit nostrae seges osculationis.

Haec usque ad milia trecenta ad memoriam statim vocant aliud carmen, non de Iuvento sed de Lesbia pactum, cui hoc nomen osculationis pertinere credamus, si fidem tribuerimus dicentibus Lesbiam fuisse pulchram illam Pulchri sororem. Ita basiare et osculatio non videntur tam facile discerni posse quam interpretes Vergilii sperabant, neque Iuventus a Ciceronis Clodia tam cito quam alii interpretes Catulli volunt.

Ad illud Ciceronis alias revertar; nam insunt quinque lineae quarum causa iam coepi suavas silvas populari.